Piczo

Log in!
Stay Signed In
Do you want to access your site more quickly on this computer? Check this box, and your username and password will be remembered for two weeks. Click logout to turn this off.

Stay Safe
Do not check this box if you are using a public computer. You don't want anyone seeing your personal info or messing with your site.
Ok, I got it
Back To Home Page
For people who are in love.....
ცოტას დავიცდი მერე წავალ წვიმის კვალდაკვალ,

დღეს თუ არ იცი ხვალ გაიგებ როცა დამკარგავ,

ჩემთვის ასეთი ცივი რატომ ხარ რით შეგაშინე?

შენსკენ სავალი ბეწვის ხიდიც არ შემაშინებს,

ცოტას დავიცდი სანამ გავა წვიმის სურნელი,

ნუღარ განიცდი პატიებას შენგან არ ველი,

თურმე ბოლომდე ყველაფერი არ შეგძლებია,

მე ხომ მოგენდე ამის მეტი რა შემიძლია,

ცოტას დავიცდი მერე წავალ წვიმის კვალდაკვალ

ნუღარ განიცდი ხვალ ხომ უკვე მართლა დამკარგავ. . .
გითხრა რა იყო?
არაფერი. . . მინდა აქ იყო.
დარდი გაგიყო
უშენობამ იცი რა მიყო?
სული დამძიმდა…
არაფერი აღარ მახარებს...
სევდა მაწვიმს და
ცრემლი კოცნის დაღლილ წამწამებს.
ყველა შორი და . .
ახლო მდგომი უფრო დუმდება.
ის ვინც მოვიდა
არ მოსული უკან ბრუნდება..
გზები გაიყო...
ცა გაიღო...
გული გაიპო…...
ბნელმა ნათელი შემიცვალა
და მზე წაიღო.
შველად ვეძებე შენისთანა
არსად არ იყო.
უკვე სიკვდილმაც შემიყვარა
გესმის რა იყო?!

ბევრი ვეძებე შენისთანა
წლები გაფრინდა. . .
გული ვერავინ შემიცვალა
მოდი თავიდან. .
ლურჯი ღამიდან წვიმა კიარა ტკივილიანი ცრემლები ცრიან
ვიცი ვერასდროს   ვეღარ შევხვდებით ანდა შევხვდებით ძალიან გვიან,
ვიცი წაიღებს დრო ყველა ტკივილს, გული იმედებს კვლავ ჩაისახავს
მაგრამ ნუ მეტყვი აღარ ვიტირო, ნუ დამამშვიდებ სანამ მიყვარხარ
სანამ მიშფოთებს სულს მოგონება,სანამ ბოროტი ქარები ქრიან
და სანამ ვიცი თუ კი შევხვდებით იქნება უკვე ძალიან გვიან
მე მომენატრე და ამიტომ გწერ
მე იმას მოგწერ რაც არ მითქვია
გაცნობის დღიდან გულში მიზიხარ
შენი გული კი მგონი სხვისია

მე მინდა შევსვა ღვინო ფიალით
და დავივიწყო რომ ჩემი არ ხარ
წამით რომ მაინც გადაგივიწყო
და არ ვიფიქრო ამ წუთში სად ხარ


მე მინდა დავთვრე ჯერ დაუთრომლად
დღეს უშენობა საშინლად მიმძიმს
სევდიანი ვარ როგორც არასდროს
ახლა ვერავინ დამიშლის ტირილს

მგონი ვგიჟდები ამ წუთში ახლა
მე გამაგიჟა შენზე ფიქრებმა
ახლა დავთვრები და მონატრების
უკანასკნელი რამე იქნება

თუ გიყვართ ვინმე ერთად დავლიოთ
დარდით ოცნებას დავეძალებით
მოდით დავთვრეთ და გადავივიწყოთ
რომ ჩვენს სიყვარულს არ ვენატრებით

დავლიე ღვინო და დავითვერი
მაგრამ ფიქრები მაინც მათოვდა
გინდ მთვრალი ვიყო გინდა ფხიზელი
აზრი არა აქვს მაინც მახსოვხარ
ერთხელ დედამიწაზე ყველა ადამიანურმა გრძნობამ და თვისებამ ერთად მოიყარა თავი, სიგიჯემ თქვა: დამალობანა ვითმაშოთო.
სიმართლე არ დაიმალა, მაინც მიპოვნიანო, სიცრუე ცისარტყელაში დაიმალა, სინამდვილე-ოკეანეში, სიზარმაცე-ყველაზე ახლოს მიიმალა, თავისუფლება კი ნიავს ამოეფარა, სიკეთე-კარგა ხანს სხვას უთმობდა ადგილს, რწმენა ზეცაში აიჭრა, შური-სხივში მიიმალა, სიყვარული-სად არ მივიდა ყველაგან დაკავებული იყო, ბოლოს ლამაზი ვარდი დაინახა და შიგ მიიმალა, დაიწყო სიგიJემ მიმალული გრძნობების ძებნა ყველა იპოვა სიყვარულის გარდა.
ბოლოს ვარდის ბუჩქი გადასწია და ყვირილის ხმა შემოესმა, სიყვარულს ვარდის ეკალზე თვალები დაეჭრა და დაბრმავდა.... მას შემდეგ დედამიწაზე დაბრმავებული სიყვარული, სიგიჟეს ხელჩაკიდებული დაჰყავს....
გოგო: შენი აზრით ლამაზი ვარ?
ბიჭი: არა
გოგო: როდესმე გამიელვებია შენს აზრებში?
ბიჭი: არა
გოგო: მოგწონვარ?
ბიჭი: არა
გოგო: გინდივარ?
ბიჭი: არა
გოგო: რომ მიგატოვო იტირებ?
ბიჭი: არა
გოგო: ჩემს გამო რაღცას გააკეთებ?
ბიჭი: არა
გოგო: ცხოვრება გირცევნია თუ მე?
ბიჭი: ცხოვრება  
გოგო ტირილით გაიქცა... გული საშინლად ჰქონდა ნატკენი! ბიჭი დაედდევნა ხელიტ დაიჭირა და უთხრა: ლამაზი იმიტომ არ ხარ, რომ მშვენიერი ხარ! იმიტომ არ გაიელვებია ჩემს აზრებში,   რომ სულ ჩემს ოცნებებში ხარ! იმიტომ არ მომწონხარ, რომ მიყვარხარ! იმიტომ არ მინდიხარ, რომ მჭირდები! რომ მიმატოვო იმიტომ არ ვიტირებ, რომ მოვკვდები! შენთვის რაგაცას იმიტომ არ გავაკეთებ, რომ ყველაფერს გავაკეთებ! სიცოცხლეს იმიტომ ავირჩევ, რომ შენ ხარ ჩემი სიცოცხლე!!!
ერთი ქუჩის განაპირას ცხოვრობდა ერთი ლამაზი ქალი სილამაზითა და სიკეკლუცითა არვინ იყო მისი შესადარი მისი იმედი და სიხარული იყო ქმარი და პატარა შვილი ცხოვრება ჰქონდათ ძალიან ტკბილი მან შვილს სახელად უწოდა რეზო გადაიხადა ნათლობა დიდი და ამ ნათლობის შემდეგ დაიდო რეზოს ცხოვრების უხიდო ხიდი ამ ნათლობაზე რეზოს მამასა მიუპატიჟა ამახანაგები მათ შორის ლამაზი თურქი ის ვაჟკაცობით იყო განთქმული რეზოს დედასა ლამაზი თურქი გულს ჩაუვარდა მოხიბლა ძლიერ მივიდა ქმართან და საწამლავი ღვინის ჭიქაში შიგ ჩაუყარა წამოიზარდა პატარა რეზო და გაიგო მან ყველაფერი მეძავი დედა მან მიატოვა მეძავ დედაზე აიღო ხელი წავიდა რეზო გასცილდა დედას იარაღს ანდო თავის ცხოვრება თორმეტ წელიწადს სახლებს ძარცვავდა თორმეტ წელიწადს არ ჰქონდა ლუკმა მთვარე ახალი ჩასული იყო გზაზე გამოჩნდა მანქანის შუქი მიჰქრის მანქანა და შიგ ზის დედა რეზოსი და მისი თურქი უცებ გაისმა თოფის ქუხილი და მძღოლის გულმა შეწყვიტა ძგერა გადმოხტა გზიდან შმაგი რეზო და ეძგერა ავტოს გაჩერებულსა "ხელები მაღლა"- ფრთხილად წარმოთქვა იარაღს უცებ გაუხსნა გული გააღო კარი და დაიყვირა: -"ტანთ გაიხადეთ მომეცით ფული" კიდევ მრავალი ლამაზი განძი. ბოლოს შეშინდა რომ მანქანაში იჯდა ვიღაცა ლამაზი ქალი თქვენ ქალბატონო ძირს ჩამობრძანდით უნდა ჩაგიკრათ ამაღამ გულში ამხანაგს უთხრა წაიყვანე და იქ შეიყვანე გამოქვაბულში რა შეასრულა მისი ბრძანება თურქმა იყვირა- "რეზო გიცანი!" მაგრამ მას რეზომ აღარ აცალა და ჩაუნგრია გულის ფიცარი თვითონ გასწია გამოქვაბულში სადაც ლამაზი ქალი ელოდა აჰა მივიდა და დაინახა ტურფა ლამაზი იცრემლებოდა ბინდ ბუნდი იყო როცა ლამაზმა ტანთ გაიხადა სამოსი თვისი და მოელოდა საწოლში რეზოს იმისთვის რისიც ის იყო ღირსი და დატკბა რეზოს ქალის ალერსით შემოეპარა ალიონს დილა სინათლის შუქზე ლამაზის გულზე მან შეამჩია "მ ე დ ა ლ ი ო ნ ი" მ ე დ ა ლ ი ო ნ შ ი კი დაინახა კოხტად ჩასმული ოქროს სურათი გადმოაბრუნა მედალიონი და დაინახა სურათი თვისი წამოხტა რეზო ლომივით ზეზე შეჰყვირა მეძავს "ვინ ხარ მითხარი" ან ეს სურათი მედალიონში თუ გსურს სიცოცხლე მითხარ ვინ არის ნუ ჩემო კარგო! ნუ ეჭვიანობ ვიცი შენ ჩემი ქმარი გგონია არა ძვირფასო მედალიონში ჩუმად წასული ჩემი შვილია უკვე თორმეტი წელიწადია რაც არ მინახავს მისი თვალები მას რომ ვიგონებ გულზე მედება ჩაუქრობელი ცეცხლის ალები ის რა იცოდა რომ გულწასული თავის წინ იდგა თავისი შვილი წავიდა ქალი თვალს მოეფარა რეზოს თავლები ქალს არ შორდება ყოველ საღამოს და ყოველ დილით გამოქვაბულში ის ელოდება მრავალმა წელმა განვლო მის შემდეგ ვარდს დაემსგვსა რეზოს ასული მასზე ლამაზს და მასზე უტურფესს ვეღარ ნახავდა გული და სული გოგო 16 წლის იყო მაშინ რომ უკვდებოდა მშობელი დედა სულმა მებრძოლმა "მ ე დ ა ლ ი ო ნ ი" ასულს დაჰკიდა ბროლის ყელზედა თან უთხრა "აჰა მედალიონი შენი უბედო მშობელი გიძღვნის" გახსენი და ნახე მედალიონში სურათი არის შვილი შენი ძმის. სული ამოხდა საბრალო ქალს შვილი მის ცხედარს გვრიდა ცრემლებსა მიზანი ჰქონდა რომ გაექურდა ოქრო და ვერცხლი შევიდა შიგ და უცებ რეზოს მოედო ძლიერი ცეცხლი ღამე ძინავდა ყველა სულიერს მთავრე სხივებსა სცემდა მთა-ბარსა ამ დროს რეზომა მძარცველი ჯგუფი მიუახლოვდა ეკლესიასა ხედავს ქმნილებას კალმით დახატულს მუხლმოდრეილი ღმერთს ევედრება სილამაზითა და სიკეკლუცითა ქალი რმერთი დალიც კი ვერ შეედრება მიუახლოვდა ლამაზ ქმნილებას და უთხრა: რასა თხოვ ღმერთსა თუ შემომწირავ მაგ სილამაზეს მე თხოვნას მაგას მე შეგისრულებ ქალმა ასწია შავი თვალები ვაჟკაცს ხედავს მზის შეადარსა მიუახლოვდა და შენ იყავი პატრონი ცემი სილამაზისა კვირა საღამოს ცასა ლაჟვარდი იწურებოდა მზე ჩადიოდა სწორედ ამ დროს რეზოს ქორწილში ოქროს ყანწები გადადიოდა გათენებისას როცა გათენდა ბოლო სანთელი იფერფლებოდა ნაზი ქმნილება ტანზე გახდილი რეზოს საწოლში ელოდებოდა ლამაზსა გული უძგერდა ძალზედ ლამაზად ელოდებოდა და ამ ლოგინში იგი მიეცა განსვენებასა რეზომ გააღო ოთახის კარი თვალწინ არ შეხვდა საქმე იოლი თავის თვალებით ლამაზის გულზე მან შეამჩნია "მ ე დ ა ლ ი ო ნ ი" რომელმა გველმა დაგკიდა ყელზე ქალი ვერ მიხვდა თუ რა ხდებოდა ამ გაფითრებულ რეზოს რომ ხედავს და ხმის კანკალით წაილუღლუღა რატომ მილანძღავ მშობელ დედასა რეზომ ვეფხვივით დაიღრიალა: შორს ჩემო დაო შორს ჩემგან შექმნილო შვილო, რაებსა ბოდავ ძვირფასო რეზო? შენ ჭკუაზე ხარ? მითხარი რამე,-მიშველეთ ხალხო, ექიმი ჩქარა-არა ექიმი მე არ მჭირდება, ჩემს ჯკუაზე ვარ არ ვიცი რას ვამბობ, მე ერთხელ შევცდი ამ ქვეყანაზე, შევცდი იმ დიდსა გამოქვაბულში მე დედაჩემი მშობელი დედა ცოლის მაგივრად მეწვინა გვერდით იმას ეგონა გამისკდა გული ნეტავ მართლაც კი მომკვდარიყავი ეს თქვა რეზომ და მიიჭრა ქალთან შემოიკრიბა ძალა მთლიანად კიდევ შეჰყვირა ლამაზს რაღაცა და გაიყარა გულში ხანჯალი იფეთქა სისხლმა ღამის ნახალმა წითლად შეღება ოთახი,ეზო ნაზმა ქმნილებას ესღა მოასწრო: "რა დაგიშავე რათა მკლავ რეზო?" სისხლიანი ხანჯალი რეზომ მაღლა ასწია და გააჩერა და შემდეგ ძაღლურად გადაიქნია თავის გულის ზგერა თვით შეაჩერა იმათ საფლავზე დღესაც წერია " აქა მარხია ორი ცოდვილი ცოლ-ქმარი და-ძმა მამა და შვილი"
shurisdzieba

sikvaruli da shurisdzieba kvelaze dzlieri grdznobebia amkveknad... sikvarulis gamo shurismadziebeli adamianis shechereba ubralod sheudz-
lebelia... man me mimatova... arada sikvaruls mepiceboda... mec davijere... suleli var... gmerto rogor mikvars!.. jer isev mikvars... ratom
mimatova?.. ra davashave... ar ici?.. ara... shen mas mosckindi... ?.. moskindi metki... isargebla da cavida... ara... eg tkuilia... me ragac dava-
shave da magitom cavida... araferi dagishavebia... tu shen usazgvro ndobas ar chavtvlit... eg aris ertaderti sheni danashauli... ra chemi bralia?..
mikvarda da vende... gikvarda?.. exlac mikvars... usazgvrod mikvars... man ki sxvashi gamcvala... cremlebi camouvida... tiris... ucmindesi da
umankoesia misi cremlebi... es sikvarulis cremlebia... ratom mimatova?.. ratom... ratom... ratom... shurs vidzieb... cxovrebas gavumcareb!..
me mas vende... misi kvelaperi mjeroda... man ki momatkua... tavi shemakvara da gakra... vazgvevineb... martali xar... shuri unda idzio... mas
ukve sxva ukvars... tavi xelebshi chargo da akvitinda... nu tirixar!.. shuri idzie!.. ar minda guli vatkino... man rom gatkina?!. mas ar vukvarvar
da magitom matkina... me ki mikvars... ver vatken... ara... vatken... dzalian vatken... vananeb... vananeb rom gamicno... magram guls mainc
ver vatken... mas xom guli arcaa akvs... axali sikvaruli cavartva?.. azri ar akvs... is amas advilad gadaitans... sheidzleba arc ukvars da chemsa-
vit atkuebs masac!.. dzlieri dartkma unda mivakeno... mteli dge pikrobda... shurisdziebis gegmas ackobda... veraperi moipikra... ase ram
gaaborota?.. nutu sidzulvilma sikvaruls ajoba?!. ara ak sidzulvili araper shuashia... mas aravin ar sdzuls... pirikit ukvars... sigijemde ukvars...
turme sikvarulsac scodnia adamianis gaboroteba... shuri unda idzios... magram rogor?.. rame sashineli unda moipikros... ucbad goneba gau-
natda... male kvelaperi damtavrdeba... male shurs idziebs... siamovnebisgan gaajrjola... es iko adamiani, romelsac sxeulshi eshmaki chasaxle-
boda da sikvarulis saxelit mokmedebda... tvalebi geslit hkonda savse... me mapatieben... me mas sicocxles movuscrapav... xelshi dana aigo...
garet gamovida... unda movdzebno... saxlshi ikneba....... karebze daakakuna... is gaigho... mis cin idga adamiani, romelmac suli daumaxinja...
is sikvdilis girsia... midi mokali ragas ucdi... ristvis moxvedi?.. ratom mimatove?.. ratom momatkue?.. ra gindoda?.. ras merchodi?.. ristvis
moxvedi metki?.. ratom momatkue mipasuxe!.. arafers ar gipasuxeb, sanam ar metkvi ristvis moxvedi... ristvis movedi?.. ristvis movedi da
shuris sadzieblad... mereda rogor apireb magas... araperia imaze mtkivneuli rodesac is dagcinis, vinc gikvars... rogor?.. rogor da mogklav...
danam gaielva... tumca mas ar moxvedria visac ekutvnoda... is misive patronis gulshi chaercho... sisxlma gadmochkepa... mocelili daeca
dzirs... morcha... amaze uketess verc moipikrebda... bolo sitkvebi... mikvarxar!...................... shuri nadziebia!..
chemi mosazreba:
gmerTo ra dagiShave? rato gamaChine am qveyanaze an Tu gamaChine ragas mawvaleb? momkali barem ager var, ar minda cxovreba, ar minda rom xvalindeli dge gamiTendes. rad minda amixseni!!! isev rom viwvalo? isev rom vecado da isev kraxi ganvicado? ara ufalo ar minda, mirChevnia maq, Shens gverdiT vijde romelime grubelze da sxvis tanjvas vuyuro. ra aris aseTi es cxovreba yvela rom Shehnatris? araferi... mTeli cxovreba unda vecado rom ar movkvde, mxolod imis gulisTvis rom bolos movkvde. ra azri qonda Chems gaChenas? ra unda gavakeTo am dampal dedamiwaze? dedamiwaze, sadac yvelas yvela kidia, daviwyebulia megobroba, siyvaruli, patiosneba, sindis-namusze xo saubaric zedmetia. dedas Shvili ar anagvlebs da Shvils piriqiT.Tu rame iShove maShin unda naxo: yvela Sheni naTesavia, yvela megobaria, yvelas uyvarxar, gamchvirvale adamianidan did oazisad gadaiqcevi Shua udabnoShi romelsac yvela afarebs Tavs visac ar ezareba.
ara arian iseTebi romlebic Tavidanve ShenTan erTad arian da cxovrebis bolomde ar gigalateben.....ase rom mxolod ertmanetis siyvaruli gadagvarchens,cxovreba miuxedavad amdeni sidzneleebisa grdzeldeba.uketesi iqneba cashi viyo.....
grznoba gamiqra me es mxolod axla vigrzeni,
agar magelvebs,shens nakvalebs agar mivyvebi,
chemi sizmrebi adre sheni sheni fiqrebi,
dges morevia ogond sul sxva sul sxva dinebis.
grznoba gamiqra me es mxolod axla vigrzeni,
agar magelvebs,shens nakvalebs agar mivyvebi
talga rom tovebs zgvis napirze
zustad imdeni dagi datove
chems sxeulshi gardaviqeci.
grznoba gamiqra am daskvnamde axla mivedi,
da sulertia axla chemtvis tu shen vis xvdebi
grznoba gamiqra me es mxolod axla vigrzeni,
agar magelvebs,shens nakvalebs agar mivyvebi,
mteli sxeulit mashin ratom ratom vcivdebi?
an rad mashinebs mkacri zamtris mzime yinvebi?
ra shuashia es amindi susxi qarebi
mtavaria rom dgeidan ar meyvarebi
grznoba gamiqra me es mxolod axla vigrzeni,
agar magelvebs,shens nakvalebs agar mivyvebi,
sakutar xelit daviwyvite gulis simebi
-     ნათი, ნათი, როგორ ხარ?
-     კარგად, მარი, შენ როგორ ხარ?
-     მეც კარგად, რას შვები ემზადები ხვალისთვის?
-     აბა რა, იცი, როგორ მიხარია?!
-     მეც ძალიან მიხარია, ნათი, იცი, გუშინ ახალი კაბა ვიყიდე, ხვალ ვიცვამ. შენ რა ქენი?
-     მე ის ვიყიდე, იმ დღეს რომ მომეწონა.
-     ჰოო, ხვალ დილით გამოსვლამდე დაგირეკავ და ერთად ავიდეთ სკოლაში...




* * *


-     სერგი, ჰა, როგორ ხარ?!
-     რავი, ბიჭო, ცოტა არ იყოს ვღელავ . .….
-     რა იყო, რა არის სანერვიულო?!
-     რა ვიცი, მაინც ახალია, მაინც სხვა ხალხი იქნება, სხვა მასწავლებლები . .….
-     მერე რა, ბიჭო, იცი რა კლასი მყავს?! გაგიჟდები . .…. მაგარი კლასელები მყავს, ყველას ხვალვე გაგაცნობ, შენ თვითონ ნახავ როგორია და ვიცი რომ ძალიან მოგეწონება ჩემი კლასელები და ხვალიდან შენიც . .….
-     გიო, ხვალ მოდი რა, გამომიარე და   ერთად წავიდეთ . .….




* * *


ეზოში მომლოდინე სახეები, პატარა ბავშვები, ფართო თვალებით, შიშით და ინტერესით ელოდნენ პირველი ზარის დარეკვას. მე-8 კლასელები კი უკვე თამამად მიაბიჯებდნენ ნაცნობი საკლასო ოთახისაკენ . .…. პირველები სერგი და გიო ავიდნენ, მერე მათ ნათია და მარი მიჰყვათ. …
-     ვა გიუნა?! როგორ ხარ სიხარულო?!
-     მარი?! შენ როგორ ხარ?! როგორ მომენატრე იცი?!
-     მეც გიო, მეც . . .
-     ნათი, როგორ ხარ გოგო? რა იყო, როგორ შეცვლილხარ?!
-     შენც გაზრდილი ხარ გიო, ხო იცი?!
-     უი, მართლა, სერგი, ესენი ჩემი საუკეთესო მეგობრები, კლასელები, დაქალები და დები არიან, სხვანაირად როგორ აგიხსნა?! გოგოებო, ეს კი ჩემი ბავშვობის ძმაკაცი სერგია, გაიცანით . .….
-     სასიამოვნოა – სერგი . . .
-     მარი . . .
-     ნათია – ჩვენთვისაც
-     ჰო, ეს კაცი დღეიდან ჩვენთან იქნება, ჩვენი კლასელი გახდა.…
-     ძალიან კარგი . . . გიო, ლაშა ხომ არ გინახავს?
-     გოგო, შენ კიდევ მაგ ბიჭზე ფიქრობ, არა გრცხვენია?! ნათი, უთხარი ამ შენს დაქალს რამე, ჯერ საკუთარ თავს შეხედოს და მერე ლაშას, რა იყო, ვერ დაივიწყე?!
-     ოოო, შენ ხომ, რას ამბობ, ჯერ შენ თავს უყურებ და მერე იმ ერთს, სახელს და გვარს არ ვიტყვი . .….
-     ჰო, კაი, კაი, არა, არ მინახავს დღეს. სად არიან ჩვენი კლასელები, რა არის, დღეს მოსვლას არ აპირებენ?
-     აი, გოგა, ნია, ნანკა და იკა მოდიან . . .…
კლასი ნელ-ნელა ივსებოდა ნაცნობი სახეებით, კლასელები ერთმანეთს ესალმებოდნენ, კოცნიდნენ და უყვებოდნენ ზაფხულის ამბებს. მხოლოდ სერგი იყო ჩუმად. გიომ ის ყველას გააცნო და ყველამ თბილად მიიღო, მაგრამ მან პირველ დღეს დუმილი არჩია. დაირეკა პირველი ზარიც… ყველა კლასში იყო, შემოვიდა მასწავლებელიც, მან ძველებურად თბილი სიტყვებით მოიკითხა ბავშვები და ცხრილი ჩააწერინა. …
დაიწყო მერვე სასწავლო წელი . . . ბავშვები ძველებურად დადიოდნენ სკოლაში, ძველებურად ცელქობდნენ, დასვენებაზე თუ გაკვეთილზე. სერგიც შეუერთდა კლასს, მოერგო მათ და სულაც აღარ გრძნობდა თავს გადმოსულად.
მიდიოდა დღეები. დამთავრდა პირველი სემესტრი. დადგა ახალი წელი. ნათიამ და მარიმ გადაწყვიტეს, არც ეხლა ეღალატათ ჩვეულებისათვის და ყველა კლასელს სათითაოდ მიულოცეს ახალი წელი და ბოლოს დადგა სერგის ჯერიც . . .
-     ნათი, მე ვერ დავრეკავ, მერიდება, მოდი რა, შენ დარეკე.
-     არა რა, არც მე შემიძლია . . .
-     მოდი, კარგი რაღაც გითხრა. მოდი შენ დარეკე - ვითომ სხვა ხარ და უთხარი მარი და ნათია გილოცავენ ახალ წელს, თვითონ ვერ მოახერხეს დარეკვა-თქო.
-     ჰო კარგი, რა ხარ, მარი, რა?! დამითანხმე მაინც, მითხარი ნომერი . . .…
-     გილოცავთ ახალ წელს, უკაცრავად სერგის თხოვეთ, თუ შეიძლება. …
-     თქვენც გილოცავთ, ახლავე, შვილო
-     ალო . . .
-     გამარჯობა სერგი, გილოცავ ახალ წელს.
-     გმადლობ, შენც გილოცავ, რომელი ხარ?
-     მე შენ არ მიცნობ, უბრალოდ ნათიამ და მარიმ მთხოვეს, შენთვის დამერეკა, თვითონ ვერ რეკავენ, და ახალი წელი მომელოცა და ყოველივე საუკეთესო მესურვა შენთვის, ორივესაგან.
-     უი, ძალიან დიდი მადლობა გადაეცი ჩემგან ორივეს, ორივე ძალიან მაგრად მიყვარს, კარგი გოგოები არიან და ჩემგანაც მიულოცე ახალი წელი და ასევე ყოველივე საუკეთესო უსურვე.
-     კარგი, ნახვამდის . . .
-     ნახვამდის . . .
ნათიამ დაწვრილებით მოუყვა დაქალს სერგის ნათქვამი, მარის გაუხარდა.
-     ესე იგი კარგი გოგოები არიანო და ორივე მაგრად მიყვარსო?!
-     ჰო.
-     კარგია.
-     გოგო, ზეგ ხო მოდიხარ გიოსთან, კლასელები ვიკრიბებით?!
-     ჰო, რავი, ვნახოთ, სერგი იქნება, ხომ?!
-     ჰო, აბა?! გიოს ძმაკაცია და ხომ არ დაგავიწყდა თან ჩვენი კლასელიცაა . . .
-     ჰო, არ დამვიწყებია . . .




* * *


-     გიო, როგორ ხარ, ძმა?
-     კარგად, სერგი, შენ როგორ ხარ?
-     მეც კარგად, ბიჭო, ვლოთაობ ეს დღეები. იმ დღეს, ოცდათერთმეტში, 12-საათზე იცი ვინ დამირეკა?
-     ვინ?
-     ვინ დამირეკა, ეგ არ ვიცი მაგრამ ნათიამ და მარიმ დაარეკინეს ვიღაცას და ახალი წელი მომილოცეს.
-     ჰო, ეგენი სულ ასე არიან . . .
-     ეგ ჰო, მაგრამ, მგონი, რაღაც ისეთი გადავეცი, რაც არ უნდა გადამეცა.
-     რა იყო, რა უთხარი ასეთი?
-     ორივე ძალიან კარგი გოგოა და ორივე მაგრად მიყვარს მეთქი . . .
-     მერე რა, მაგას მე ყოველდღე ვამბობ.
-     შენ შენ ხარ . .   .
-     რა იყო, სერგი? რაღაც სხვანაირად ლაპარაკობ . . .
-     არა, არაფერი, ხვალ მოდიან ეგენი შენთან?
-     კი, რა იყო რო? ნათია, ვიცი რომ უეჭველად მოვა, მაგრამ მარი არ ვიცი. …
-     რატომ?
-     სერგი, შენ რაღაც გჭირს, ვერაფერს გამომაპარებ, ხომ იცი ეგ შენ!
-     ჰო რა . . .
-     რა ჰო, რა, ბიჭო?!
-     არაფერი . . . უბრალოდ ძალიან კარგი გოგოა მარი.
-     სერგი ეგ ვიცი, რომ მარი კარგი გოგოა, მაგრამ მოიცა, მოიცა, ვიღაცას გულში ხომ არ ჩაუფრინდა სიყვარულის ბუმბული?!
-     მოიცა რა . . .
-     რა მოიცა, ფაქტი სახეზეა . . .




  … * * *


-     წავედით . . .
-     ნათია, მე ვერ მოვდივარ . . .
-     რატომ?
-     ცუდად ვარ!
-     რა გჭირს?
-     სიცხე მაქვს!
-     რატომ? გაცივდი?
-     ჰო, ალბათ. გიოს ჩემგან ბოდიში მოუხადე და უთხარი, ცუდად არის-თქო.
-     კარგი, საღამოთი გიოსგან დაგირეკავ. ნახვამდის . . .
-     მარი, რატომ მოატყუე, დედი? რატომ არ გინდა წასვლა?
-     არ ვიცი, არ ვარ რაღაც გუნებაზე და მხიარულობის ხასიათზე.
-     შენ და გიოსთან არ წახვიდე?! გამკვირვებია შენი . . .




* * *


გიოსთან სახლში მთელი კლასი შეიკრიბა თითქმის. გიოს ძალიან ეწყინა მარის არ მოსვლა. მთელი საღამო ბავშვები მხიარულობდნენ, ერთადერთი, მთელი საღამოს განმავლობაში სერგი იყო მოწყენილი.
მარიც სახლში იჯდა, ხან ტელევიზორს უყურებდა, ხან მაგნიტოფონს უსმენდა. ადგილი ვერ მონახა, სადაც მშვიდად მოკალათდებოდა და ჩაეძინებოდა.
უცებ ტელეფონი აწკრიალდა, თორმეტის ნახევარი იქნებოდა.
-     ბატონო! – ყურმილი მარიმ აიღო.
-     მარი, როგორ ხარ?
-     ნელ-ნელა, რომელი ხარ?
-     რაზე ფიქრობდი, სანამ დაგირეკავდი?
-     არაფერზე, რომელი ხარ?
ტელეფონი გაითიშა . . .
-     სერგი, სად იყავი?!
-     იქით, სახლში გადავრეკე . . .
მოიტყუა სერგიმ . . .




* * *


დრო გადიოდა. მეცხრე-მეათე კლასებმა უცებ ჩაიარა. მარის გულში სერგიმ დიდი ადგილი დაიკავა. მარის და სერგის ურთიერთობას ვერავინ ვერაფერს არქმევდა. სერგი გაურკვევლობაში იყო ყოველთვის, მისთვის ბავშვობის ძმაკაცსაც ვერ გაეგო ვერაფერი. მარი ცალმხრივი სიყვარულით იტანჯებოდა, მას ის უფრო ტანჯავდა, რომ ხანდახან ეგონა, რომ სერგისაც უზომოდ უყვარდა იგი, მაგრამ ზოგჯერ ისეთ რაღაცას ჩაიდენდა, რომ მარის ფიქრები თოვლივით მალე დნებოდა . . . მარიმ ბევრჯერ სცადა გიოსთვის გამოეტყუა სერგის შესახებ რაიმე, მაგრამ ამაოდ, გიომაც თითქმის არაფერი იცოდა . . .




* * *


-     მარი, როგორ ხარ? სად დაგვეკარგე? ეს კარგი, მეთერთმეტე კლასელი ვარო და სკოლაში არ დავდივარო, მაგრამ ხანდახან მაინც ხომ უნდა გაგვიხსენო?!
-     ეჰ, რას იზამ, გიო, ვემზადები, ხომ იცი წელს ვაბარებ და საერთოდ არ მრჩება დრო როცა ვთავისუფლდები, ეგრევე ვიძინებ. სხვა დროს კი სულ ვმეცადინეობ, შენ კი არა, ნათია აღარ მელაპარაკება, სულ დამივიწყეო.
-     მერე, შენც ადექი, ერთხელ წიგნები დაივიწყე და ჩვენ გაგვიხსენე. ასე არ ჯობია?!
-     შენ გგონია, მთელი დღე სწავლას მოვუნდები, რომ მართლა გულით ვკითხულობდე ან ვსწავლობდე?! ვკითხულობ, მაგრამ სულ სხვა რაღაცაზე ვფიქრობ. აღარ შემიძლია . . .
-     მარი, რა ხდება, რამე არ ვიცი?!
-     არა, არაფერი . . . შენ რას შვრები, როგორ მიდის საქმე ქეთასთან?!
-     რავი, ერთი მაგის, აღარ მაინტერესებს.
-     რატომ, ხომ მოგწონდა?!
-     არ მიყვარდა, რო?!
-     მერე თუ გიყვარდა, მითუმეტეს!
-     რავი, რაღაცეები მოხდა, არ ვყოფილვარ სიყვარულისთვის მზად, ჩემო მარი! შენსკენ რა ხდება ამ საკითხში.
-     ეჰ, გიო, მე სიყვარულისთვის არ ვარ გაჩენილი, ყოველთვის მე უნდა ვიტანჯებოდე და მე ვტიროდე, ყოველთვის ცალმხრივი სიყვარული მე უნდა მესტუმროს . . .
-     ე, გოგო, შენ სერიოზულად გიყვარს ვიღაც აი, ვინ არის? რა ხდება, მომიყევი.
-     არაფერი . . .
-     როგორ არაფერი, როცა სანთელივით იწვი და ყინულივით დნები . . .
-     რას შემადარე, რა იყო, რომელი ერთი მნახე? დამწვარი თუ დამდნარი? . . .
-     ორივეს ვხედავ ამ წუთას! მითხარი!
-     ნუ მთხოვ, ძალიან გთხოვ! მაინც ვერ გეტყვი.
-     რატომ? რაა, ან ვინ არის ასეთი? ვიცნობ? ეს მაინც მითხარი.
-     კი. იცნობ. საკმაოდ კარგად
-     საკმაოდ კარგად?! რატომ მაწვალებ, მითხარი რა! რატომ არ მეუბნები, არ მენდობი?
-     არა, როგორ არ გენდობი, უბრალოდ არ მინდა . . .
-     მიდი რა, მითხარი და, რაც გინდა მთხოვე მერე . . .
-     კარგი, ოღონდ თუ იცი, როცა გაიგებ, ვინც არის, მითხარი, უყვარს თუ არა ვინმე?!
-     კარგი, თუ ვიცი, რასაკვირველია, გეტყვი, ჰა, მითხარი . . .
-     აუ, ვერა ვერ ვამბობ, მერიდება . . .
-     მიდი, კაცო, მითხარი, რისი გერიდება?
-     ხო კარგი, მაინც გაიტანე შენი . . . შენი ძმაკაცია . . . სერგი . . .
-     ვა, ჩვენი სერგეი?!
-     ჰო! გაფიცებ ყველაფერს, არ წამოგცდეს სადმე!
-     როდიდან გიყვარს, აქამდე რატომ არ ვიცოდი?
-     რავი, აბა, ვერ გეუბნებოდი. მითხარი, ახლა რასაც დამპირდი!
-     უყვარს თუ არა ვინმე?! იცი, ნამდვილად არ ვიცი, და ე.ი. მე თუ არ ვიცი, ანუ არ უყვარს! . . .




* * *


-     სერგი, როგორ ხარ ძმაო?!
-     ვა, გიო, სად დამეკარგე?!
-     შენ დაიკარგე თორე მე რა?! მე ყოველდღე სკოლაში ვარ შენგან განსხვავებით. კაი, არ მოდიხარ სკოლაში, არ უნდა დამირეკო მაინც?!
-     რავი, ბიჭო, ვმეცადინეობ, ხომ იცი, სადაც ვაბარებ და რა ჯოჯოხეთიც არის ეს სასწავლებელი?!
-     ხო, მაგრამ ასე გადაყვე?! არ შეიძლება, ძმაო! რას შვები სხვას, ისევ ჩვენს კლასელზე ფიქრობ?
-     ვისზე ბიჭო?
-     კაი რა, ვითომ არ ვიცი, თავს ნუ იშტერებ, ძალიან კარგად ვიცი, მარი რომ მოგწონს!
-     ჰო რა, რავი, არ ვიცი, ვერ გავრკვეულვარ, ზოგჯერ ისე მომენატრება, რომ რა ვიცი, ზოგჯერ კი არავინ და არაფერი მინდა. ვერ გავრკვეულვარ. არ ვიცი, საერთოდ რა მინდა ამ ცხოვრებაში და რისთვის გავჩნდი . . .




* * *


ნათია, აღარ შემიძლია ამდენის მოთმენა, სიზმრებმაც გადამრია, გუშინ მესიზმრა: ოთახს სანთლის პატარა ნათელი სხივი ანათებდა. თოვდა იმ ღამით უსასრულოდ, მაგრამ ლამაზი იყო თოვლის ფიფქების იაგუნდი. ოთახში მარტო ვიყავი, რაღაცას მოუთმენლად ველოდი. თან უცნაურმა შიშმაც ამიტანა, მეშინოდა, არ დამეკარგა სამუდამოდ საყვარელი პიროვნება და სიყვარულიც! არ ვიცოდი, რა გამეკეთებინა, რა მეღონა მე ხომ მხოლოდ სიყვარულს ველოდი მისგან. მივატოვე ფიქრები, რადგან გაისმა ტელეფოის ხმა, რომელმაც უფრო შემაშინა და მაინც უშიშრად წამოვდექი. უშუქოდ გავიკვლიე ბნელი ოთახი, ფეხიც ვიტკინე და ამოვიოხრე. – გისმენთ! – როგორც იქნა მივაღწიე ტელეფონამდე . . . _ ისვენებთ, გენაცვალე? სიმყუდროვე ხომ არ დაგირღვიეთ საოცრად ლამაზი ღამის – ვიცანი სანატრელი ხმა – არ გეძინა? თუმცა რატომ დაიძინებდი?! ვიცი, გიყვარს ღამღამობით გეგმების დაწყობა. მაინტერესებს ხვალისათვის რას მიმზადებ, ისევ სილას გამაწნი?! არა უშავს, ავიტან და მეორე ლოყას მოგიშვერ! ისევ მეტყვი, რომ გეზიზღები და ვერ მიტან! არა, არ გამოგივა, რადგან მოვითმენ, შენ ხომ არ გიყვარს, როცა რამეს ვითმენ?! ყურადღებით იყავი, დამაჯერებლად გამოგივიდეს ყველაფერი. ვარდებს კიდევ გადაყრი?! არა უშავს, მე ისვ მოგართმევ . . . არა, არა - ვიყვირე და გამომეღვიძა, მივხვდი ნათი, რომ სიზმარი ყოფილა, მაგრამ ასეთი სიზმრები?! რა მომდის რატომ მაინცდამაინც მე?!
  - მარი, დამშვიდდი, თავს ნუ იტანჯავ . . .  




* * *


მარი, ოთხზე მზად იყავი, მანქანით გამოგივლი . . . დადგა დღე ბოლო ზარის და ლამაზი დღესასწაულის . . . სკოლის ბანკეტი. მარის და ნათის ერთი სული ჰქონდათ, როდის ჩაიცვამდნენ უცხოეთიდან გამოგზავნილ ლამაზ და უცხო კაბებს და დრომაც არ დააყოვნა და დადგა ბანკეტის დღეც . . . გიომ დილაუთენია დაურეკა გოგოებს და გააფრთხილა, დიდხანს არ მალოდინოთო. . .
-     დედა, წავედი, გიო უკვე მოვიდა, ნათიას გავუვლით და პირდაპირ რესტორანში წავალთ . .
მარიმ ფეხით ჩაიარა 7 სართული, თმები დილით სალონში დაივარცხნა, ბრწყინავდა, ძალიან უხდებოდა მკრთალი მაკიაჟი, თეთრ ფერიას ჰგავდა, თეთრ-წითელი ფერის კაბაში. სადარბაზოდან როცა გავიდა, ჩანთაში რაღაცას ეძებდა გიო შემოეგება შარვალ-კოსტუმში.
-     ვაიმე, გიო, რა სიმპათიური ხარ?! რა ძმაკაცი მყოლია და არ ვიცოდი . . .
-     გოგო, ასეთი არასოდეს მინახიხარ, ფერია ხარ! ყველას მოხიბლავ დღეს. განსაკუთრებით კი ერთს . . . გიოს ჩაეღიმა და ხელი გაუწოდა . . .
-     ნუ ხარ საზიზღარი ბავშვი . . .
მანქანასთან როცა მივიდნენ, მარიმ შეამჩნია, რომ მანქანაში ვიღაც იყო და კარს აღებდა. იცნო სატრფო . . .
-     სერგი?!
ჩასჩურჩულა გიოს
-     ჰო, სერგი!
სერგიც გადმოვიდა. მარის დანახვისას თითქოს ჩაფიქრდა, შეტორტმანდა და ძლივს გადმოდგა ნაბიჯი.
-     რა იყო, ბიჭო? რა გჭირს? ხომ ლამაზი დაქალი მყავს? დღესვე გავათხოვებდი,ჩემი ნება რომ იყოს . . .
-     გეყოფა . . .   მარი, საოცრება ხარ! . .   ძალიან ლამაზი ხარ, სიხარული! თვალს ვერ გაშორებ!
-     კაი, კაი ახლა სიყვარულის ახსნა არ გვინდა აქ. დღეს ამ გოგოს შენ გაბარებ და იცოდე, არაფერი აწყენინო. თუმცა მეც შორიდან გადევნებთ თვალს . . .
მარის ასეთი თბილი სიტყვების მერე ხმა არ ამოუღია. ისინი ჩასხდნენ მანქანაში, ნათიას გაუარეს და რესტორნისაკენ გაეშურნენ.
გახდა ექვსი საათი, საბანკეტო დარბაზი ნელ-ნელა ივსებოდა უცნაურად მორთულ-მოკაზმული ხალხით. სუფრის თამადად გიო დანიშნეს. გიომ კიდევ ერთხელ შეახსენა სერგის – მარი რომ გყავს ჩაბარებული, არ დაგავიწყდესო და სათამადო ადგილისკენ გაეშურა. მარი, ნათია და სერგი ერთად დასხდნენ. ნათიამ, მარი არ მოასვენა, ყურში ჩურჩულით:
-     რა სიმპათიური სასიძოა?! მოდი, დღესვე გაიპარეთ . . . და ასეთი სისულელეებით უბურღავდა ტვინს.
17-18 წლის ახალგაზრდები ღვინომ მალე მოიყვანა ცეკვა-სიმღერის ხასიათზე. თამადა ჭიქას-ჭიქაზე ცლიდა და მერე საცეკვაოდ უხმობდა ყველას. სერგიც არანაკლებს სვამდა. ღვინო იცლებოდა, სერგის გული კი სიყვარულით ივსებოდა და უფრო თბილ-თბილ სიტყვებს იმეტებდა მარისთვის . . . გიო მოვიდა, ბორძიკობდა, მარისთან ცეკვა მინდაო ერთი თქვა და მარის ხელი გაუწოდა, მარი წამოდგა. გიომ ცეკვის დროს მარის უთხრა:
- რაო, რეებს გებჟუტურება ჩემი მთვარალი ძმაკაცი, მიყვარხარო, თუ არაო?!
- გიო, ნუ მაგიჟებ, ძალიან გთხოვ, მე ჩემი დამმართნია და ეგეც მეყოფა.
ამ დროს ნათიამ და სერგიმ დაიწყეს ცეკვა, გიომ სერგის თვალი ჩაუკრა და წყვილები ტრიალით შეცვალეს.
მარი სერგის მკლავებში აღმოჩნდა, თავი უხერხულად იგრძნო. ბიჭი გულში იკრავდა გოგოს, თითქოს მისი სუნთქვის გაგონება სურდა.
ისინი დიდხანს არ გაჩერებულან. ბოლოს თამადამ დაარღვია მათი სიმყუდროვე, სიჩუმე ითხოვა და სიყვარულის სადღეგრძელო შესთავაზა იქ მყოფ საზოგადოებას.
გიომ ყველა სიყვარულით აღსავსე ადამიანი დალოცა და ადღეგრძელა სიყვარულის შემქმნელი. მარის თვალი ჩაუკრა და კოცნა გაუგზავნა, ალავერდი კი სერგისთან გადავიდა. სერგი დაიბნა, ასე უეცრად არ ელოდა ძმაკაცის გადაწყვეტილებას. წამოდგა ფეხზე და დაიწყო ნაწყვეტ-ნაწყვეტ . . .
-     მე მინდა დავლიო ეს სადღეგრძელო და მხარი ავუბა ჩემს ძმას და მეგობარს! გაუმარჯოს ყველა შეყვარებულ ადამიანს! არავის ვუსურვებ ცალმხრივად ყვარებოდეს ვინმე და ვიტყოდი ერთს: - ერთხელ ვიღაცამ თქვა: თუ გინდა ის შენი გახდეს, გაუშვი! თუ დაგიბრუნდა, სამუდამოდ შენთან დარჩება! თუ არ დაბრუნდა, დაივიწყე, ქარს გაატანე მასზე ოცნება, რადგან შენი ბედი არ ყოფილა! . . .
სერგიმ ბოლომდე დალია და უცებ დაჯდა.
-     სერგი, რა ლამაზი რაღაც თქვი?! ვისია, შენ დაწერე?
-     ჰო ალბათ. მე შენ მომწონხარ . . .
სიჩუმე ჩამოვარდა. მარი გაწითლდა, თავი დახარა . . . სერგიმ ნიკაპზე ხელი შეახო და თავი ააწევინა, თვალებში ჩახედა, მარის ზღვის ფერი თვალები თითქოს სისველეში ცურავდნენ, კურცხალმაც არ დააყოვნა და ბუდიდან გადმოვარდა ვით მარგალიტი . . . სერგი თვალებს ეამბორა და ცრემლი მოწმინდა. გარეთ გავიდნენ . . .
სერგიმ სიგარეტს მოუკიდა, მარი შადრევანთან ჩამოჯდა, წყალს უყურებდა და ხელით ეთამაშებოდა. ის თითქოს რაღაცას მოელოდა ბიჭისაგან, მაგრამ ამაოდ, სერგი დუმდა, დუმდა დიდხანს. . .  
ბოლოს როგორც იქნა მისი მდუმარება სიგარეტის ბოლო ბოლმა თან გაიყოლა და მან ხმა ამოიღო.
-     მარი, ვიცი, რომ შენ ვიღაც გიყვარს . . . იქნებ გამანდო, ვინ არის ის ბედნიერი? . . .
-     სერგი, გაგიჟდი?! ვინ უნდა მიყვარდეს?
-     ნუ მატყუებ?
სერგი მიუახლოვდა გოგოს და მის წინ ჩაიმუხლა. . .
-     თვალებში შემომხედე, მარი, აი, ხომ ვხედავ! შენი თვალები სულ სხვას ამბობენ! შენ კი სტყუი არავინ მიყვარსო . . . რატომ მტანჯავ?!
-     მე გტანჯავ, თუ . . . ?!
-     თუ?
-     არაფერი . . .
-     რა კარგი იქნებოდა, ეს არაფერი რომ არ არსებობდეს ქვეყანაზე! . . . მარი გიყვარს ვინმე?!
-     კი . . .
-     ვინ?!
-     არ ვიცი! . . .
-     როგორ? . . .
-     ჩვეულებრივად! არ ვიცი!
-     თუ არ მეუბნები?!
-     კი და არაც!
-     ეგ როგორ გავიგო?!
-     როგორც გინდა!
-     მარი, მე მიყვარს ერთი გოგო, ძალიან მიყვარს, მაგრამ მეშინია ამის თქმის მასთან! რადგან არ ვიცი, როგორ მიიღებს!
-     როგორც უნდა მიიღოს, უნდა უთხრა . . .
-     შენ ასე გგონია?!
-     ჰო!
-     შენ რატომ არ მეუბნები, ვინ გიყვარს?
-     არ შემიძლია!
-     რატომ? იმიტომ რომ . . .
-     იმიტომ რომ რა?!
-     მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ!
სერგი წამოდგა, სიგარეტს მოუკიდა ისევ და ნერვიულად დაიწყო აქეთ_იქეთ სიარული. მარი იჯდა და გაოცებული სახით მიშტერებოდა სერგის . . . ეცინა თუ ეტირა ვეღარ გაეგო. ბედნიერი იყო . . . მან მიიღო ბიჭის სიტყვები, რომელიც წრფელი სიყვარულით იყო სავსე . . .   მაგრამ მაინც გოგომ თავი არ დაიჯერა.
-     სერგი მთვრალი ხარ!
-     ნასვამი ვარ, მარი, ნასვამი!
-     სულ ერთია!
-     ნასვამი ვარ და გავბედე! გითხარი . . . შენ კი სდუმხარ და გაკვირვებული მიყურებ, თითქოს პირველად მხედავდე და ფიქრობ, რა უნდა ჩემგან, რას გადამეკიდაო?!
-     არა, სერგი, არა! მეც . . .
-     რა შენც?!
სერგიმ სიგარეტი გადააგდო, გახარებულმა შეხედა გოგოს, ხელი გაუწოდა, წამოაყენა, გულში ჩაიკრა, ხელში აიყვანა და დატრიალდა. როცა გაჩერდა, შეხედა თვალებში და ეამბორა. გოგოს ეუხერხულა, მაგრამ არ შეწინააღმდეგებია. სერგიმ კვლავ ჩახედა მარის თვალებში და თქვა:
-     არ მატყუებ?! არ მატყუებ, სიმართლეა, ამას შენი თვალები მეუბნებიან! მიყვარხარ, პატარავ!
ეამბორნენ ისინი ისევ ერთმანეთს . . . თითქოს დიდი ხნის მწყურვალი კაცი, დაეწაფა წყალს . . . ამ დროს გარეთ გიო გამოდის . . . მარის შერცხვა მეგობრის. გიომ შეათვალიერა უხერხულობაში ჩავარდნილნი, გაეცინა . . .
-     გილოცავთ, მიხარია! ბედნიერად!
მიხვდა გიო ყველაფერს და შებრუნდა.
-     ნათი, ერთი იმათ გახედე, რა დღეში არიან?!
-     რა იყო, რა მოხდა?!
-     მგონი, მგონი კი არა და სერგიმ სიყვარული აუხსნა მარის . . .
ნათია გახარებული ჩაეხუტა გიოს . . .
თენდებოდა, სერგიმ სახლამე მიაცილა მარი და დარეკვას დაპირდა . . .




* * *


გავიდა დრო, მოვიდა ცხელი დღეები და ამ სიცხეში სერგის და მარის გამოცდები ეწყებოდათ. ორივე ღელავდა, ნერვიულობდნენ, ერთმანეთს თითქმის ვეღარ ელაპარაკებოდნენ. ეს უფრო აუტანელი იყო . . . მარის გამოცდები უფრო ადრე დაეწყო და ოთხივე წარმატებით ჩააბარა. . .
-     მარი, როგორ ხარ სიხარულო? ჩემი სტუდენტი გოგო როგორ არის?
-     კარგად, სიხარულო, შენ როგორ ხარ? მეცადინეობ ისევ?
-     ჰო, სხვა რა გზა არის?
-     მე დღეს მივდივარ უნივერსიტეტში, სია უნდა ვნახო.
-     გინდა წამოგყვე?
-     როგორც გინდა.
-     მაშინ წამოვალ, მინდა, მაგრამ სამეცადინოს რა ვუყო?!
-     მაშინ ნუ წამოხვალ ნათია მომყვება.
-     კარგი
-     შენ როდის გაქვს პირველი გამოცდა?
-     ზეგ!
-     კარგი, დაგირეკავ!




* * *


სერგის სამი გამოცდა ჰქონდა და სამივე წარმატებით ჩააბარა, ბედნიერი იყო, რომ ეს მძიმე ტვირთი ჩამოიშორა.
მარი და სერგი ერთი თვე დაუფარავად ხვდებოდნენ ერთმანეთს. მათი ამბავი ყველამ იცოდა. ყველას ახარებდა ასეთი ბედნიერი წყვილის ყურება.
დადგა აგვისტო, სერგი დასასვენებლად მოსკოვში მიყვებოდა უფროს ძმას, მარი კი თბილისში რჩებოდა და ალბათ სადმე, რომელიმე კუთხეში დაისვენებდა, ისე მას მთაზე ჰქონდა დასვენება გადაწყვეტილი. უნდოდა ენახა ძველებური კოშკები და მთის სილამაზე.
სერგიმ წასვლის წინა დღეს მარის შეუარა და გამოემშვიდობა.
-     პატარავ, ძალიან მომენატრები! ყოველდღე დაგირეკავ და სულ შენზე ვიფიქრებ ჩემო სიცოცხლე . . .
-     მეც უზომოდ მომენატრები. იცი, სვანეთში ან ხევსურეთში გადავწყვიტე წასვლა ჩემს ძმასთან ერთად. მობილური თან მექნება, შენს პირველ ზარს მოუთმენლად დაველოდები . . .
-     დაგირეკავ, შენს სიცოცხლეს ვფიცავ, დაგირეკავ. .
-     კარგად . . .
-     ნახვამდის, მარი . . .




* * *


მარი ხევსურეთში ისვენებდა. ეძინა, როცა მობილური აწკრიალდა. უცნობი ნომერი იყო, გაბრაზებულმა აიღო ტელეფონი, რატომ მაღვიძებენო!
-     მარი, როგორ ხარ? არ მოგენეტრე?
-     სერგი? შენ როგორ ხარ? სად ხარ? რამდენი ხანია, ველი შენს ზარს? მომენატრე! შენ?
-     მეც მომენატრე, მარი, ძალიან! აქამდე დარეკვას ვერ ვახერხებდი! რაღაც პრობლემები მქონდა. ახლა თბილისში ვარ. შენ ისევ მთაში ხარ?
-     კი, ხევსურეთში.
-     მალე ჩამოხვალ?
-     არ ვიცი, სერგი, ჩემზე არ არის დამოკიდებული.
-     ჰო, კარგი, ახლა წავედი და მერე დაგირეკავ . . .




* * *


გადიოდა დღეები სერგი არ ჩანდა. მარი ნერვიულობდა.
სახლში როცა ურეკავდა – აქ ასეთი არავინ ცხოვრობსო, პასუხობდნენ. მთელი ზაფხული ჩაუმწარდა მარის. თბილისში დაბრუნებულმაც ვერაფერი გაიგო. ხანდახან სერგი თვითონ თუ გამოჩნდებოდა და ისიც ცოტახნით. მერე უეცრად ისევ იკარგებოდა. მარის ცხოვრება ძლიერ შეიცვალა ორი თვის განმავლობაში . . . სასწავლებელშიც აღარ დადიოდა და დაქალებსაც ემალებოდა. ნათია სულ საყვედურობდა, ასე არ შეიძლებაო . . .




* * *


-     ნათია, გამარჯობა, სერგი ვარ, როგორ ხარ?
-     სერგი? შენ? მე კარგად ვარ, შენ როგორ ხარ და სად დაიკარგე?!
-     რა ვიცი, ნათი, რა ვიცი, ყველა მაგას მსაყვედურობს, არადა პრობლემები არ მელევა . . . ნათი, შენ ხომ არ იცი მარი სადღა დაიკარგა?
-     არ ვიცი. ერთი თვეა, არ მინახავს. რომ ვურეკავ, სახლში არავინ არის! დედის და მისი მობილურიც გამორთულია. ერთხელ სახლში ავაკითხე, არავინ დამხვდა. მეზობლებმაც არაფერი იციან.




* * *


სერგიმ ყველა პრობლემა მოაგვარა და შინ წყნარად იჯდა, როცა კარზე კაკუნის ხმა გაიგო.
კარი ფრთხილად გააღო და დიდიხნის უნახავი სიყვარული დაინახა.
-     მარი! . . . გულში ჩაიკრა.
მარი კი ყინულივით ცივი და უგრძნობი იყო . . .
-     მარი, მოხდა რამე? სად იყავი? რატომ არ ჩანდი? იცი, როგორ ვინერვიულე? და ყველამ ვინერვიულეთ! . . .
-     შენ, შენ სად იყავი?
-     მეე? მე მოსკოვში პრობლემები შემექმნა, ქურდობა დამაბრალეს და მიჭერდნენ, არ მინდოდა, შენთვის მეთქვა, მენერვიულებინე, მაგრამ ახლა ყველაფერი მოგვარდა . . .
-     ჰო, ვხედავ, სახლში ხარ. მარტო ხარ?
-     არა! რა ხდება? შენ სად იყავი?
-     წამომყევი.
მარიმ სერგი სკოლაში მიიყვანა, სადაც მთელი ოთხი წელი ერთად იყვნენ. ის სულ დუმდა, სერგი გაკვირვებული დაყვებოდა. მერე კი იმ რესტორნისაკენ გაეშურნენ, სადაც მათ ერთი წლის წინ ბანკეტი ჰქონდათ . . . ბოლოს კი თავიანთ სამომავლოდ ნაყიდ სახლში ავიდნენ . . . მარი უცნაუად იქცეოდა. სერგიმ ეს შეამჩნია! ის ძალზე უცნაური იყო . . . მივიდა სერგისთან, ეფერებოდა, კოცნიდა . . . მათ სიყვარულში ჩაეძინათ . . .

ალიონზე მარიმ სერგი გააღვიძა და წასვლა სთხოვა. სთხოვა, რომ სამუდამოდ დაშორებულიყვნენ! სერგი გაგიჟდა, იყვირა, იჩხუბა . . .
- არ შემიძლია შენი დავიწყება, ვერ მომექცევი ასე . . . ვიცი, რომ სხვა არ გყავს, ამას გუშინ მივხვდი, მაშ რად მტოვებ. გუშინდელი ღამე რაღა იყო?! მეგონა ჩემი იქნებოდი სამუდამოდ აწი და ვერასდროს ვერავინ დაგვაშორებდა . . . არ შემიძლია უშენოდ ცხოვრება, მიყვარხარ, არ გესმის?!
მარი სერგის პერანგის ამარა იდგა და გაგიჟებულ სერგის უხმოდ უყურებდა, ცრემლები წამოუვიდა, სერგიც ტიროდა! მან ბოლოჯერ სთხოვა სერგის დაეტოვებინა სახლი და მისთვის პერანგი ეჩუქებინა!
- მშვიდობით. მეც მიყვარხარ სერგი . . . მაგრამ ეს სიტყვები სერგის არ გაუგონია, რადგან ის უკვე ძალიან შორს იყო . . .




* * *


გავიდა სამი წელი, მარი იმ დღის მერე არავის უნახავს. სერგი სახლში იყო როცა უცნაური რამ დაინახა, პირველად მიიღო წერილი. წერილს გარედან არაფერი ეწერა. არც მისამართი, არც ვისთვისაა და საერთოდ არაფერი. უბრალოდ შიგნით დიდი ასოებით “სერგის” ეწერა.




ჩემო ძვირფასო სერგი!

აი უკვე, ჩვენს შორის ყველაფერი დამთავრდა . . . ჩვენ ვეღარასოდეს შევხვდებით ერთმანეთს. ნუ იფიქრებ ამ დაშორებაზე. ჩვენ ეს არ გვინდოდა, უბრალოდ ასე გამოვიდა. ვიცი თანახმა იყავი ყველაფერზე, მაგრამ ჩვენ უნდა დავშორებულიყავით . . . ნუ გეგონება, რომ შენ წინააღმდეგ წავედი, ან ჩემს წინააღმდეგ, ან სხვა დანარჩენების! არა! დამერწმუნე. რა თქმა უნდა, გამიჭირდა შენს თვალებზე ცრემლის დანახვა, დანახვა იმის, თუ როგორ ეალერსებოდნენ ისინი ჩემს ნაფერებ ტუჩებს თამამად. მაგრამ დღეს მე უკვე ოდნავ დავჭყნაედი, რადგან ვეღარ გხედავ და ვეღარ ვხედავ ცრემლიან თვალებს . . .
მწუხარება, რომელმაც ორივე მოგვიცვა აუტანელი ხდება და მით უფრო მეუფლება კოშმარული შეგრძნება. ჩვენ ამას დიდხანს ვერ მივხვდებით, ეს რატომ ჩავიდინეთ, ამას თვეები, წლები დასჭირდება, მაგრამ ტკივილი მაინც დატოვებს ჩვენში იარებს. იმედია, ოდესმე გამოვალთ ამ გაუსაძლისი მდგომარეობიდან.
მხოლოდ მაშინ მოგწერ მე ისევ. მე დრო და დრო მოგწერ უმისამართო წერილებს, რადგან ეს ურთიერთობა ცალმხრივი უნდა იყოს და ვერასოდეს უნდა გაიგო ჩემი მისამართი, მხოლოდ წერილები იქნება შენთან ჩემს გასახსენებლად.
გკოცნი უკანასკნელად, ფაქიზად, იმის იმედით, რომ ეს კოცნა მოვა შენამდის, როგორც შორი გზიდან მომავალი   დაღლილი და დაქანცული მგზავრი. . .

                                                შენი მარი . . .

                                            აპრილის თვე . . .


სერგის წერილი ხელიდან გაუარდა, გაბრაზდა, ძლიერ გაბრაზდა, იფიქრა, რომ მარის სხვა შეუყვარდა და სერგი მიაგდო, მაგრამ ის ღამე უღრღნიდა ეჭვებს, ის დაუვიწყარი ღამე იმ ღამით ხომ მარი მთლიანად მისი გახდა . . .
ერთხელ სერგიმ ნასვამ მდგომარეობაში ერთ ქალს ცოლობა სთხოვა. მას 5 წლის შვილი ჰყავდა. სერგის ეგონა, რომ ეს ქალი დაავიწყებდა განვლილ ნეტარებას და ჭეშმარიტ სიყვარულს, მაგრამ ამაოდ, სერგი იმ გოგოს ვერ ივიწყებდა, რომელიც ჭეშმარიტი გრძნობით უყვარდა და მუდამ ახსოვდა. არაერთხელ, ნასვამი, ცოლს მარის სახელით მიფერებია, ამაზე ცოლს გაუთავებელი ჩხუბი და კამათი ჰქონდა . . .   ხშირად სერგი თვეობით არ მიდიოდა სახლში.
ერთხელ მარტო იყო, როცა უცნაურობა ისევ ესტუმრა სერგის და მიიღო მეორე წერილი . . .


                    ჩემო ძვირფასო სერგი!

ვიღებ კალამს და გწერ, როგორც დაგპირდი. დღეს 5 წელია, რაც ჩვენ უკვე “ჩვენ” აღარ გვქვია. მე ძალიან კარგად ვიცი, საყვარელო, რომ არ დაგვიწყებივარ. მე და შენ ისევ მარტოსულად ვართ, რადგან ჯერ ვერ გამოვსულვართ იმ დიდი სტრესიდან, რომელიც ჩვენ განვიცადეთ . . .
მაგრამ ამ ოთხ წელს უკვალოდ არ ჩაუვლია. გუშინ შენი ნაჩუქარი სათამაშო დათუნია ავიღე ხელში, რომელიც მარად შენს თავს მახსენებს . . .
ვიხსენებდი შენს ბავშურ სახეს, როცა პირველად გნახე, მაგრამ ჩემს მეხსიერებას თურმე აღარ შემორჩენია. აბა შენ სცადე, გაიხსენე ჩემი პირველი მზერა. ალბათ ვერ გაიხსენებ, აი, ხომ ხედავ. დრო ყველაფერს შლის, იგი ულმობელია. იცი, გუშინ წინ პირველად გამეღიმა, რაზე? ვისზე? არაფერზე და არც არავისზე. უბრალოდ მზემ მომჭრა თვალი და ღიმილი მომტაცა. ადრე ბევრჯერ ვცდილობდი გამეღიმა, მაგრამ არ გამომდიოდა და ვფიქრობდი, რომ ვერასოდეს ვისწავლიდი ხელახლა ღიმილს. მაგრამ ხომ ხედავ, დადგა დრო და გუშინ მზის სხივმა გამაღიმა პირველად ის თვითონ მოვიდა ჩემთან. მე მინდა, შენ რაც შეიძლება ხშირად იღიმებოდე. ის სულ ერთია რაზე, კარგზე თუ დაუვიწყარ ტკივილიან წარსულზე ან მომავალზე . . .
                                              გავიდა ხუთი წელი. . .

                                                          მარი . . .

                                                      აპრილის თვე. . .



სერგი აანერვიულა უცნაურმა მეორე გამოხმაურებამ . . .
ისევ ჩხუბი, ისევ სმა, ისევ სახლიდან გაქცევა . . .
გავიდა დრო, სერგის მეუღლე დაეღუპა . . . ბიჭი კი, რომელიც ქალს მოჰყვა, სერგის ვერ იტანდა და ყოველთვის უკმაყოფილო იყო ყველაფრით. სულ ჩხუბობდნენ, არაერთხელ შეხებიან ერთმანეთს ხელითაც.
შვიდი წელი მარის გაუჩინარებიდან . . . და ისევ მესამე წერილი, სერგი წერილებით ცოცხლობდა . . .


აი, ისევ შენთან ვარ, ძვირფასო სერგი!

არ გეჩვენება, რომ ოცნებას ვგავარ?! ვჩნდები, ვქრები, როცა მინდა, რა იცი, იქნებ ახლოს ვარ და ვერ გეხები.
ისე არ შემიძლია, ჩემს თავს უბედური ვუწოდო. ყოველ წელიწადს მოდის შემოდგომა, ყოველ დღე ირეკება ეკლესიაში ზარი, მე კი მათთან ერთად ვძლიერდები, ძალა მიბრუნდება.
ერთხელ სადღაც ვიცეკვე. ახლა უფრო ხშირად ვიცინი.
ადრე ვცდილობდი გამეღიმა, ახლა კი თვითონ მოდის ღიმილი ბაგესთან . . .
გუშინ კი დღესასწაული შემიყვარდა ხელმეორედ . . .  
იცი, რატომ გწერ?! იმისათვის რომ ყოველივე ეს მოგიყვე და კიდევ იმიტომ, რომ ახალი ენერგია ჩაგინერგო და ეს ენერგია გამოგადგეს მინდა. სინაზე . . . ჩვენ გვისაუბრია ოდესღაც ამაზე, მაგრამ არ ვიცოდი, თუ რა იყო ეს სინამდვილეში. მოდი ერთად ვილოცოთ, რათა ვირწმუნოთ სინაზის და გავფანტოთ ჩვენი შავი ფიქრები.

                                                  მარი . . .

                                          გავიდა შვიდი წელი. . . .


სერგი სასმელს ძალიან შეეჩვია, გიო ყოველთვის ეჩხუბებოდა ამაზე, მაგრამ სერგის გამოსწორება უკვე ძალზე გვიანი იყო.
ერთხელ ქუჩაში მიდიოდა, როცა თავისი გერი დაინახა. იგი გოგოს ეჩხუბებოდა, გოგო ასე თოთხმეტი წლის იქნებოდა. სერგიმ მისვლა გადაწყვიტა, მაგრამ ვეღარ გაბედა, რაც გოგოს სახე იხილა. მწარედ იყვირა – მარი! . . .   და ჩაიკეცა . . .   გონება დაკარგა, როცა გონს მოვიდა, ისინი არსად ჩანდნენ. მან იფიქრა, რომ მარის სიყვარულმა ჭკუიდან შეშალა და უკვე ხილვებიც დაეწყო . . .
სახლში მივიდა, დაძინება სცადა, მაგრამ კარზე კაკუნმა შეუშალა ხელი . . .   ისევ წერილი . . .



წლები მიქრის. . .   თოთხმეტი წელი! მე შორს ვიყავი, ახლახანს დავბრუნდი, ისევ მივემგზავრები. შენ ალბათ უკვე ძლიერ შეიცვალე და სოლიდური გახდი. ჩემო პატარა, ჩემო დიდო სერგი, რა თქმა უნდა, ალბათ გაქვს სახლი, ოჯახი, რომლისთვისაც შენ ძლიერ ძვირფასი ხარ!
თვითონ როგორი ხარ ახლა ნეტავ? ვფიქრობ, მხრები მაღალი და განიერი გექნება, მაგრამ თვალები . . . შენი თვალები ისეთივე იქნება, როგორიც უწინ . . .
მე? მე არ მოვყვები თუ როგორ გამოვიყურები, რადგან დავბერდი! ქალები კაცებზე ადრე ბერდებიან. ახლა ერთად რომ ვყოფილიყავით ხალხი დედა-შვილად ჩაგვთვლიდა . . .
ახლა ალბათ ხვდები, ჩვენი დაშორება რაოდენ საჭირო იყო . . . რათა სიმშვიდე გვეპოვა . . .
მე მიხარია, შენ რომ ჩემს ნაწერს კითხულობ, ეხები და გრძნობ . . .

                                                    მარი. . .




* * *


უკვე თექვსმეტი წელია, რაც ჩვენ დავშორდით . . .

ოთხი თვის შემდეგ . . .

ჩემო სიცოცხლე, აი, უკვე თექვსმეტი წელია, რაც მე გარდავიცვალე. თუ შენ ცოცხალი ხარ და ძალგიძს ამ წერილის კითხვა, გეტყვი, რომ მთელი ეს წლები მინდოდა ჩემზე გეფიქრა, არ მინდოდა, მაშინვე გაგეგო, რომ მე სიმსივნე აღმომაჩნდა და ჩვენი დაშორებიდან თვეები მრჩებოდა . . . ასე იმიტომ მოვიქეცი, რომ ძალიან უძლური ვიყავი, ვერ მოვედი და ვერ გაგიმხილე, რომ ყველაზე დიდი 7-6 თვე მრჩებოდა . . .
ჩვენ მხოლოდ ოთხი თვის წინ დავშორდით. შენ ალბათ ყურადღება არ მიგიქცევია წერილის თარიღზე. დახედე! დახედე ყურადღებით. ხო, ოთხი თვის წინ, მხოლოდ ოთხი თვის წინ იყო თავდახრილი რომ გახვედი ჩემი ოთახიდან, ხმაგატეხილი და ცრემლიანი. ეს მხოლოდ თვეების წინ იყო. გვიახლოვდებოდა განთიადი, რომელმაც ამოაგორა მრგვალი, ცხელი მზე. ჩვენ ვისხედით ნახევრად ღია ფანჯარასთან, საიდანაც მხოლოდ ალიონი და ის საშინლად მწველი მზე მოჩანდა და შენი ცრემლები ეცემოდა ჩემს სხეულს, ხშირად . . . შენ რაღაცას ყვიროდი, არაფერი მესმოდა და ვდუმდი, ვდუმდი უძლურობით . . . დღეს კი ვზივარ ჩვენს მაგიდასთან, ირგვლივ ის ნივთებია, რაც ჩვენ მივაბნიეთ ვარსკვალვებივით, ის საჩუქრები, რაც ჩვენ იმ ოთხი წლის მანძილზე გვიჩუქნია ერთმანეთისთვის . . . ახლა კი ამ ბოლო წერილსაც ვამთავრებ და ვგრძნობ რომ მასთან ერთად ვასრულებ ყოველივეს . . .
ამ წერილის მერე შენი ცხოვერებიდან მე სამუდამოდ გავქრები.
ძვირფასო სერგი, ძლიერ მიჭირს . . . მიჭირს თქმა . . . მიჭირს იმიტომ, რომ არ ვიცი, სწორად ვიქცევი თუ არა?! გითხრა თუ არა?! მაგრამ მგონია, რომ ეს შენ უნდა იცოდე! უნდა იცოდე რომ . . . იმ ღამით . . .   იმ ღამით მე ფეხმძიმედ დავრჩი . . . მეოთხე თვეში ვარ . . . ვიცი, გოგო გვეყოლება . . . მე მის დაბადებას ვერ მოვესწრები, რადგან ექიმებმა მითხრეს, ბავშვი ნაადრევად დაიბადებაო, დაიბადება, როცა ჩემი იმ ქვეყნად წასვლის წამები მოვა . . . გვეყოლება ულამაზესი გოგო ქვეყანაზე . . .
სერგი! შენი წასვილის მერე, მეორე დღეს, აქ ერთი ქალი შემხვდა, უსახლკარო, რომელიც შევიფარე და ყველაფერი გავანდე, მხოლოდ იმ ერთ ადამიანს . . . გეფიცები, რომ ეს ქალი ჩვენს შვილს არაფერს მოაკლებს . . .
ახლა, როცა ამ წერილს კითხულობ, ჩვენი მარი თექსმეტის იქნება . . . თუ შეძლებ და, თუ ცოცხალი ხარ და თუ გინდა ჩვენი სიყვარულის უკანასკნელი ნაყოფი იხილო, მოძებნე . . . მოძებნაში ისევ ეს ქალი დაგეხმარება . . .
არ ღირს თქმა იმისა, თუ როგორ ვაკეთებ მე ამ ყოველივეს. ასეთი რაღაც მრავალს გაუკეთებია და მეც ერთ-ერთი მათგანი ვარ, რომელმაც იმ ერთს, იმ პირველს მივბაძე . . .
ჩემთვის მთვარია - რომ ჩემი სიცოცხლიდან წასვლა, შენი ცხოვრებიდან სამუდამოდ გაქრობა არ მოგაყენებს იმ დიდ ტკივილს, რომელიც შეიძლებოდა თექვსმეტი წლის წინ განგეცადა . . . მე ვიცოცხლე შენში წერილებით, იმიტომ, რომ შენ გაგეძლო განშორებისთვის . . . არ მინდა სიკვდილმა ხელი მომკიდოს და შენი ცხოვრებიდან სამუდამოდ წამშალოს . . . ჩემი სიკვდილის შესახებ მაშინვე რომ გაგეგო, შეიძლებოდა ვერ გადაგეტანა! იქნებ ახლაც ვცდები . . .
ახლა დაუსრულებელ, ბოლო წერილს რომ დავასრულებ ჩემი ვაებით, წამის მერე – გკოცნი . . .
ახლა კი . . . მე ვგრძნობ, ვასრულებ ცხოვრებას, რადგან არ შემიძლია გამოგიტყდე -   მე არ მინდა მწუხარება. ეს სულელური შეგრძნებაა.
აი, ასეთი შეიძლება იყოს ოცნება . . . და ოცნების მარადიული სიყვარული, როცა ის ასეთი მაღალია, ნაზია და როცა მას არა აქვს მხარე საბედისწერო . . .

გაუფრთხილდი მარის . . .




* * *


სერგი გაგიჟდა, ტიროდა, ბღაოდა, თავში ხელს იცემდა . . . ყვიროდა . . .
- როგორ? როგორ არ მითხარი?! როგორ შემეპარა შენში ეჭვი, როგორ მეგონა, რომ გადამიყვარე?! შენ თურმე ჩემზე ფიქრობდი . . . რატომ მარი, რატომ?! მე ხომ მიყვარდი და მიყვარხარ?! Mმარი, რატომ წამართვი შენთან ყოფნის ის მცირე თვეები, მე ხომ ტკივილს მაინც შეგიმსუბუქებდი, სიხარულო?! . . .   რატომ? რატომ გაიმეტე თავი ასე მწარედ?! რატომ შემიცოდე?! რატომ მომექეცი ასე, რატომ?! . . . შვილი?! შვილი მყავს . . . უნდა მოვძებნო, უნდა დავიბრუნო . . . უნდა ვიპოვნო უკანასკნელი ჩემი იმედი . . . მარი . . .
სერგი სახლიდან გავარდა ყვირილით, კონვერტზე პირველად მითითებული მისამართი ნახა და იქითკენ გაეშურა, საითაც შვილი ეგულებიდა . . .
კარზე დიდხანს აკაკუნა . . . დიდი ლოდინის მერე მოხუცებულმა ძლივს გააღო . . .
-     ვინ გნებავთ?
-     მე მარის ვეძებ, ჩემს შვილს . . .
ტიროდა სერგი, ტირილი მით უფრო გამძაფრდა, როცა კარი ფართოდ გაიღო და შინ ნაცნობი ნივთები დაინახა . . .
-     თქვენ სერგი ბრძანდებით?
-     კი დეიდა, სერგი ვარ, სერგი . . .
-     შემოდი, შვილო, შემოდი . . .
სერგიმ კარი მიიხურა და თითოეულ ნივთზე, რაც კი ოთახში იყო, მოგონებები ამოტივტივდა, ტიროდა უმოწყალოდ, გაუჩერებლივ . . .
-     კარგი, შვილო, გეყოფა . . . ვიცოდი დღეს, ან ხვალ რომ აუცილებლად მოხვიდოდი . . . ვიცოდი . . . დაჯექი სადმე . . . წყალი არ გინდა, შვილო?
-     არა, არაფერი მინდა, ქალბატონო . . .
-     მაშინ დამშვიდდი და მომისმინე . . .
-     ჰო გისმენთ . . .
-     დავიწყებ სულ თავიდან . . . როცა მარიმ მე მნახა, შევეცოდე, გარეთ ვიყავი, მციოდა, მწყუროდა . . . მან კი შინ ამომიყვანა და ყველაფერი მომცა . . . მთელი დღეები იჯდა აი, იმ მაგიდასთან და წერდა . . . წერდა გაუჩერებლივ. არაფერს ჭამდა, არც იძინებდა თითქმის . . . ტიროდა, წერდა და პერანგს ეფერებოდა. ჩანდა, რომ მამაკაცის პერანგი იყო . . . თავიდან ერთი-ორი დღე ვერაფერი შევბედე . . . ბოლოს შემეცოდა, ასე როდემდე გაგრძელდება-მეთქი, ვიფიქრე და გადავწყვიტე, მეკითხა, თუ რა აწუხებდა . . . მან შემომხედა ზღვისფერი თვალებით და მითხრა: - მოგიყვებით ყველაფერს, დეიდა . . . მხოლოდ შენ დამრჩი, შენ რომ არ მეპოვე, ალბათ დღეს ცოცხალი აღარ ვიქნებოდი. დედ-მამა და ძმა ავარიით დამეღუპნენ . . . მათი გამოგლოვება რომ ვერ მოვასწარი, ისე ექიმმა მითხრა, რომ ერთი წლის სიცოცხლეღა დაგრჩაო, სიმსივნე გაქვსო . . . ორი თვე საავადმყოფოში ვიყავი, უგონოდ . . . მერე საყვარელი ადამიანი გამახსენდა, რომელსაც ძალიან ვუყვარდი და რომელიც სულ დამვიწყებოდა . . . მივედი მასთან სახლში, წამოვიყვანე ჩემთან და ბოლო ღამე მასთან გავატარე, მერე ჩემგან სამუდამოდ წასვლა ვთხოვე, მეორე დღეს კი თქვენ გიპოვეთ. ღმერთმა გამომიგზავნა თქვენი თავი, ჩემი ბოლო იმედი ხართო . . . და ისევ განაგრძო ტირილი. ბევრჯერ ვუთხარი, სერგისთვის უნდა გეთქვა ყველაფერი-მეთქი, მეგრამ ამაოდ, სულ ერთს გაიძახდა – ახალგაზრდაა, ეს ამბავი რომ გაიგოს, ინერვიულებს, მე არ მომშორდება და ცხოვრებასაც გაიუბედურებს, როცა მოვკვდები კი, შეიძლება, ვერ გადაიტანოს და თავი დაიღუპოსო . . . ერთ-ორ თვეში სულ ცუდად ხდებოდა, გული მისდიოდა თითქმის მთელი დღე, ექიმთან წასვლა ვურჩიე. მე ყოფილი ექიმი ვარ და ეჭვი გამიჩნდა, ფეხმძიმედ ხომ არ არის-მეთქი. ჯერ არსად აპირებდა წასვლას, მაინც უნდა მოვკვდე და რაღად მინდა ექიმიო – ამბობდა. დიდი ყოყმანის და თხოვნა - მუდარის მერე გადაწყვიტა წასვლა . . . უკვე მოეთხე თვეში იყო, ვეღარ დგებოდა, ექიმმა - გოგო არისო -უთხრა. მთხოვა, როცა დაიბადება ჩემი სახელი, დაარქვიო . . . მეექვსე თვეში იყო, როცა საკეისრო გაუკეთეს და ნარკოზიდან ვერ გამოვიდა. ბავშვი სულ თოთო იყო. სამი თვე საავადმყოპოში ჰყავდათ, რეანიმაციაში . . . ღვთისწყალობით გადარჩა, გამოვიყვანე და ვზრდი . . . დედის თხოვნისამებრ მარი დავარქვი და მაშინვე მოვნათლე . . . ნათლია მე ვარ . . .   ალბათ იკითხავთ - თუ ღატაკი იყავი, ამდენი საშუალება საიდანო?! მარის ჰქონდა ფული, დედ-მამის სახლი გაყიდა, ეს სახლი იყიდა, ის სახლი კი, რომელიც თქვენ გქონდათ, გააქირავა, იქ ყოფნა უნდოდა, მაგრამ სერგი მომაგნებსო და აქით არჩია წამოსვლა, იქ კი იმათ დაუბარა: თუ ვინმემ მიკითხა, არავის მისამართი არ მისცეთ, ვითომ ბინა თქვენიაო . . .
-     ერთი ორჯერ ვიყავი ასული, ეს ბინა დიდი ხანია გაიყიდაო, მეუბნებოდნენ . . .
-     როცა დაგინახე, მაშინვე მივხვდი, სერგი იქნებოდი . . . ბავშვი გგავთ იერით . . . მარის თვალები, თმები, გამოხედვა აქვს, მაგრამ თქვენიც არის რაღაც . . . ხანდახან აცრემლებული რომ შემომხედავს, დედამისი მახსენდება . . .
-     ახლა სად არის, ქალბატონო, ჩემი შვილი?
-     სერგი, ეს ორი-სამი წელია ერთი ბიჭი გადაეკიდა, ყოველდღე გულს ტკენს, სახლში გვივარდება, მიყვარხარო, მარის კი არ უყვარს და მოშორება უნდა, მაგრამ ძალიან ცუდი წრის ბიჭია და ვერ იშორებს . . . ამიტომ ცოტახნით თავის დაქალთან არის საცხოვრებლად გადასული, იქ ვერ აგნებს ის ბიჭი და მშვიდად არის . . . ცოტახანი ალბათ ვერ ნახავთ, რადგან იმ ოჯახთან ერთად დასასვენებლად არის ზღვაზე წასული და რომ ჩამოვა, ნომერი დამიტოვეთ და დაგირეკავთ . . .
-     ის ბიჭი ვინ არის, ხომ არ იცით?
-     არ ვიცი, არც სახელი, არც გვარი . . . ერთი უზრდელი, თავქარიანი ბიჭია . . .




* * *


სერგი ყოველდღე ელოდა შვილის ზარს, მაგრამ რატომღაც აგვიანებდა . . .
ერთ დღეს სერგის გერი ძალიან ხმამაღლა ლაპარაკობდა ტელეფონზე, სერგის ყველაფერი ესმოდა:
-     არ დამიკიდო ყურმილი, თორემ განანებ . . .   არ მაინტერესებს . . . დღესვე შემხვდები, სადაც მე გეტყვი, იქ მოხვალ . . . არ ვიცი მე ნათლიაშენი . . . არც ეგ მაინტერესებს, ცუდად არის თუ კარგად . . . მოკვდეს, ერთი მაგის, ხელს მიშლის ეგ ბებერი ქალი . . . მერე რა, რომ ნათლიაშენია? . . . დედაც არის და მამაც?! სასაცილოა! . . . ნორმალურად ვლაპარაკობ . . . ერთ საათში შემხვდები . . . სადაც ვხვდებით ხოლმე . . . შენ ვინ გეკითხება, გინდა თუ არა?! . . . ნუ მალოდინებ . . . იცი, რომ ლოდინი არ მიყვარს . . . არ მოხვალ? . . . სახლში დაგადგები . . . რატომ ვერ გავბედავ? შენი მომაკვდავი ბებრის შემეშინდება? . . . რაა? . . . მოკლედ ერთ საათში იქ გელოდები . . . გესმის, მარი? . . . ხოდა გამოდი დროზე . . .
  სერგი ბიჭს უკან გაჰყვა, აინტერესებდა, ასე ვის ელაპარაკა . . . ბაღში ისევ ის სახე დაინახა . . . ისევ ნაცნობი . .   ზღვისფერთვალება ლამაზმანი . . . სერგი ჩუმად იდგა და ყურს უგდებდა მათ საუბარს . . . ბოლოს ბიჭმა ხელი გაარტყა გოგოს . . . სერგიმ ვეღარ მოითმინა და მივიდა. გერმა ჩხუბი დაუწყო:
-     შენ აქ რაღა გინდა? წაეთრიე რა, ილოთავე! როგორ მოხდა, ფხიზელს გხედავ?! ფული ხომ არ შემოგაკლდა?! აჰა, ფული და წაეთრიე, შე მათხოვარო . . .
-     ხელი გაუშვი ამ გოგოს! წაეთრიე საიდანაც მოთრეულხარ, შე ნაბიჭვარო . . .
სერგიმ თავი ვერ შეიკავა და ბიჭს ხელი გაარტყა, ის მწარედ დაეცა ცხელ ასფალტზე . . . წამოდგომაც ვეღარ შეძლო . . .
    სერგიმ გოგოს ხელი გადახვია და სახელი ჰკითხა.
-     მე, ძია, მარი მქვია.
-     სად და ვისთან ცხოვრობ?
-     მე ნათლიასთან ვცხოვრობ.
-     დედ-მამა არ გყავს, შვილო?
-     დედა ჩემს მშობიარობას გადაყვა, მამა არ ვიცი . . .
-     წამოდი, სახლში მიგიყვან, პატარა . . .
სერგის ცრემლები წამოუვიდა, მკლავებში ჰყავდა შვილი, მარის და მისი სიყვარული, ერთადერთი სიყვარული. შვილი . . . უნდოდა მოეყოლა ყველაფერი, მაგრამ სახლში მისვლა არჩია უთქმელად.N
-     ნათლია ცუდად მყავს, ეს ბიჭი კი თავს არ მანებებს . . .   არ მიყვარს და ცუდად მხდის . . .
-     რა სჭირს ნათლიაშენს?
-     ძალიან დაბერდა და ლოგინიდან ვეღარ დგება . . . იცით, რამდენჯერ მინატრია დედ-მამა მყოლოდა?!
-     როგორი წარმოგიდგენია შენი მშობლები?
-     დედას სურათები ძალაინ ბევრი მაქვს, მამასიც, მაგრამ იმ სურათებში ჩემი ტოლია . . . ძალიან ლამაზი მშობლები მყავდა . . .   ვიცი, რომ ლამაზები იყვნენ და ერთმანეთი ძალიან უყვარდათ . . . აი, ახლა ალბათ მამაჩემი თქვენნაირი იქნებოდა . . .
-     მამაზე რა თქვი, სად არის?
-     არ ვიცი, ნათლიამ არაფერი იცის მამაზე, დედამ თურმე არ უთხრა, მე რომ ვიბადებოდი, რადგან მალე უნდა მომკვდარიყო და მამამ არ იცის, მე რომ ვარსებობ, თორემ დარწმუნებული ვარ, მიპოვიდა და ვეყვარებოდი . . . თქვენ არ გყავთ შვილები?
-     კი, მეც ერთი ქალიშვილი მყავს, სხვათაშორის, ისიც შენი ტოლია და შენსავით ლამაზია!
-     მე თურმე დედას ვგავარ ძალიან . . .   ლამაზი დედა მყავდა . . .   მეც მინდა თქვენნაირი მამა მყავდეს . . .
სერგი ამ სიტყვებმა დააღონა, ვეღარ გაუძლო 16 წლის გოგონას გულღია საუბარს, ასეთ თბილ სიტყვებს გარდაცვლილ დედაზე და უცნობ მამაზე . . .
    როგორც იქნა, სახლამდეც მიაღწიეს . . .
- მოდი, სახლში ამოგყვები და შენს ნათლიასაც ვნახავ, რამე ხომ არ სჭირდება?!
    კარი ფრთხილად შეაღო მარიმ, ნათლიას ეძინა . . .
-     დაბრძანდით . . .
-     შეგიძლია შენი სურათები და მშობლების სურათები დამათვალიერებინო?
-     კი, რატომაც არა?
მარიმ ალბომი მოიტანა, ჯერ დედას სურათი იყო პირველ გვერდზე, საბანკეტო კაბით. მეორე კი მამის. . . მესამე გვერდზე კი ჩახუტებული მარი და სერგი. . . სერგი ათვალიერებდა სურათებს და ახსენდებოდა თითოეული მათგანი, ის ტიროდა . . .
-     რატომ ტირით ძია?
-     ჩემი სკოლის ბანკეტი გამახსენდა . . .
-     მარი, მოხვედი, შვილო?
-     კი, მოვედი. ჩვენ სტუმარი გვყავს ნათლი. დღეს იმ გიჟისგან გადამარჩინა . . .
-     სერგი?! შენ ხარ?
-     კი ქალბატონო, მე ვარ!
-     თქვენ ერთმანეთს იცნობთ?
    გაკვირვებული თვალებით გადახედა ორივეს მარიმ . . .
-     კი, მარი, ვიცნობთ . . . სერგი, ბოდიში ვერ დაგირეკეთ, ვერ მოვახერხე . . .
-     არაუშავს, ქალბატონო. დღეს ბედმა შეგვახვედრა მე და მარი ერთმანეთს. ბევრი ვისაუბრეთ, თურმე ძალიან უყვარს მშობლები და მამის გაცნობაც სდომებია . . .
-     ჰო, სულ მათზე ლაპარაკობს . . .
-     ქალბატონო, მგონი უნდა ვუთხრათ და ასრულდეს ჩემი მარის სურვილი, ბავშვმა უნდა იცოდეს, მამამისი ვინ არის . . .
-     თქვენ ჩემს მშობლებს იცნობთ?
-     კი, მარი, კი, ვიცნობდი დედაშენს, რომელიც ძალიან მიყვარდა, რომელიც სიცოცხლეს მერჩივნა, რომელმაც უჩემოდ გადაწყვიტა ამ ქვეყნიდან წასვლა, რომელმაც შენი თავი მაჩ . . .
-     მ ა მ ა . . .
    მარი გაექანა სერგისკენ, მხურვალედ ჩაეხუტა, კოცნიდნენ ერთმანეთს . . .
-     ვიცოდი, ვიცოდი . . . გუშინ დედა დამესიზმრა, იმ სურათში რომ არის, ისე გამოიყურებოდა, ის საბანკეტო თეთრ-წითელი ფერის კაბა ეცვა, ფერიას ჰგავდა დედიკო, ფერიას, გახარებული იყო, ბოლოს ვიღაცას გააცნო ჩემი თავი და დაგვტოვა, დაგვტოვა ჩვენ ორნი . . . ვიცოდი . . . მამა . . .




* * *


სერგი სახლიდან გახარებული გამოვიდა . . . შემოგდგომა იყო, ფეხით კაფავდა ჭრელა-ჭრულა ფოთლებს, მიდიოდა ნელი ნაბიჯებით, გახარებული იყო . . . სასაფლაოსთან აღმოჩნდა . . . დიდი ხანი ეძებდა რაღაცას და ბოლოს თითქოს მიაგნო . . . შეჩერდა, ცოტახანი ჩაფიქრებული იდგა . . . დაიხარა და საფლავს მოეფერა . . .
-     მადლობა სიხარულო, ანგელოზისთვის . . . მენატრები უზომოდ, სიხარულო . . . რატომ მაინც და მაინც შენ?! რამდენი ბოროტი ადამიანი დადის ქვეყანაზე?! რატომ ძვირფასო, რატომ?! რა დააშავე?! მე რატომ მიფრთხილდებოდი?! თურმე გიჭირდა და მე ვერ გეხმარებოდი . . . რატომ შემიცოდე? . . . მინდოდა შენს გვერდით ვყოფილიყავი . . .

იგი დიდხანს იჯდა საფლავთან, თითქოს ნაცნობს შეხვდა, დიდი ხნის უნახავს და ესაუბრებაო . . . უხდიდა მადლობას, საყვედურობდა, ეფერებოდა ქვას, რომლიდანაც ანგელოზივით უღიმოდა სანატრელი ადამიანი . . .
სანატრელი ადამიანის საფლავთან შემოაღამდა . . . შინ წასვლა ძლივს გადაწყვიტა, ვეღარ ელეოდა მარის საფლავს . . . გამოემშვიდობა გარდაცვლილის ქვას და გამოვიდა . . . ნელა ჩაიარა სასაფლაო . . . გზაზე ქალი შეხვდა, შეამჩნია რომ მძიმე ჩანთები მიქონდა და მიეხმარა . . .
-     გმადლობთ . . .
-     არაფრის, ქალბატონო . . .
-     ნამტირალევი ხმა გაქვთ, გეტყობათ, სასაფლაოდან მოდიხართ . . .
-     დიახ, სასაფლაოდან გამოვედი, უკვე ოთხი საათია, ერთი ადამიანის საფლავთან ვზივარ და ველაპარაკები . . .
-     ოთხი საათია?
-     დიახ, ოთხი საათი.
-     ალბათ ისეთი ადამიანის სასაფლაოზე იყავით, ვინც ძალიან გიყვართ . . .
-     ასეა . . . დიდი ხანია მიყვარს, ბავშვობიდან . . .   მერვე კლასიდან. მაგრამ მერე ბედმა გაგვყარა . . .
-     მერვე კლასიდან? ნაცნობი ისტორიაა, ოღონდ ის ისტორია იმედია სიკვდილით არ დამთავრებულა . . . ჩემს კლასელებსაც უყვარდათ ერთმანეთი . . . ბიჭმა გოგოს ბანკეტის დღეს აუხსნა სიყვარული . . . ბედნიერი წყვილი იყო . . . გოგო ჩემი უახლოესი დაქალი იყო. გაუჩინარდნენ, თითქოს მიწამ შთანთქა ორივე . . . მაშინ 16-17 წლისანი ვიყავით, ახლა კი 35 წლის ვარ, მყავს მეუღლე, სამი შვილი და დღემდე არ ვიცი, ჩემი დაქალი სად არის?! ასეთი უცნაური სიყვარულის მომსწრე ვარ მე . . .
სერგი ჩუმად იყო, სიბნელეში ცდილობდა ქალის სახე გაერჩია, მაგრამ ვერ ახერხებდა. ბოლოს დიდი პაუზის შემდეგ, თითქოს რაღაცაში დარწმუნდა და გადაწყვიტაო . . .
-     ნათია?!
-     ბატონო?!
-     ნათია ხარ?
-     თქვენ საიდან იცით ჩემი სახელი?!
სერგიმ ჩანთები დადო და ქალს გადაეხვია.
-     ნათი, სერგი ვარ, სერგი . . .
-     სერგიიი? . . .
-     ჰო, სერგი ვარ!
ნათია მიხვდა ყველაფერს, აუცრემლიანდა თვალები . . .
-     სერგი, სად ხართ, როგორ ხართ, საით არის ჩემი დაქალი? რატომ დამეკარგეთ? ნუთუ ჩვენი მეგობრობა არაფერი იყო?! ვის სასაფლაოზე იყავი, ვინ გყავს გარდაცვლილი? . . .
-     მოიცადე, ამდენ შეკითხვას როგორ ვუპასუხო ერთდროულად?! მოდი აი, იქ,   სახლთან ჩამოვსხდეთ და ყველაფერს მოგიყვები . . .
-     აი მანდ ვცხოვრობ, მაგ სახლში, ამოდი და ყველაფერი მომიყევი . . .
სერგიმ ბარგი აატანინა სახლში ნათიას, მეუღლე გაიცნო, პატარა ბავშვები აქეთ იქით დახტოდნენ, უხაროდათ დედის მოსვლა . . .
-     ნათი, ბევრი რამ მოხდა . . . გახსოვს, მე რომ დავიკარგე ორი თვით?Mიქიდან დაიწყო ყელაფერი . . . ცოტა ხანში მარი ამოვიდა ჩემთან სახლში, ჩვენს სახლში ავედით . . . მთელი ღამე ერთად ვიყავით, უცნაური იყო . . . დილით, როცა მეგონა არასდროს დავშორდებოდით, სამუდამოდ დავშორდეთო, მთხოვა . . .   ვიჩხუბე . . . მაგრამ მარის უკვე გადაწყვეტილი ჰქონია ყველაფერი . . . დავტოვე, დავტოვე და დავტოვე იქვე ჩემი ნახევარი სიცოცხლე, გავშორდი სახლს და თავის მოკვლაც ვცადე, მაგრამ ეჭვიანობა არ მომშორდა . . . მეგონა, მარიმ ვინმეში გამცვალა, მაგრამ, მეორეს მხრივ, იმ ღამეს ჩემი გახდა . . . ორად გავიყავი . . . გავიდა სამი წელი, წერილი მომწერა . . . ვერაფერი გავიგე . . . სიმთვრალეში შვილიანი ქალიც კი შევირთე . . . მომივიდა მეორე, მესამე, მეოთხე წერილი . . . ამასობაში ეს ქალი, ცოლად წოდებული, გარდაიცვალა . . . ბოლოს ერთი თვის წინ მომივიდა მეხუთე წერილი . . . მარი თექვსმეტი წელია გარდაცვლილა . . . სიმსივნე ჰქონია . . . ალბათ ხვდები, რატომ დამშორდა?! მე რომ გადავერჩინე . . . მაგრამ იმ ღამეს ჩვენ ღმერთმა არ გაგვწირა ბოლომდე და შვილი გვაჩუქა, გოგო დაიბადა ექვსი თვის, მარი ნარკოზიდან ვერ გამოვიდა . . . მარი ჰქვია ჩვენს შვილს . . . დღეს ვიპოვე . . . მამა დამიძახა, მამა . . .   გესმის, ნათი?! . . . ხოდა, რომ შეგხვდი მარის სასაფლაოდან გამოვედი . . .
ნათია ტიროდა.
-     სერგი, მესიზმრება თუ ეს ყველაფერი მართალია, რაც მომიყევი?! ჩემი დაიკო მარტო იყო იმ გასაჭირში?! . . .
-     ჰო მარტო იყო და არავის სთხოვა დახმარება . . .
-     გიომ იცის ეს ყველაფერი?!
-     არა, გიოსაც არ ვნახულობ, სანამ შვილის ამბავს გავიგებდი, ვლოთობდი, გიო სულ მეჩხუბებოდა და ამიტომ არ ვნახულობდი, ახლა ალბათ ვინახულებ . . .  
იმ ღამით, ნათიამ სერგის, დარჩენა სთხოვა მაგრამ სერგიმ არ დაიჯერა და შინ წავიდა . . .




* * *


სერგიმ გერი ჩამოაშორა მარის . . .
გიოსთან ასვლა გადაწყვიტა პირველად, შვიდი წლის განშორების მერე . . . კარი ვიღაც ჭაღარა ნარევ თმიანმა კაცმა გააღო, თვალებით იცნო მეგობარი, ისევ ისეთი ჰქონდა გიოს თვალები, როგირც უწინ, მუდამ ჭინკებით სავსე . . .
-     სერგი?! . . . ძმაო . . .
-     გიო, როგორ შეცვლილხარ, ბიჭო?!
-     დავბერდი, წლები მიქრის და სიბერე მტეხავს . . . შემოდი, შემოდი . .
-     მოიცა რა, რა დროს შენი დაბერებაა?!
-     შენ როგორ ხარ? ისევ ლოთობ?
-     აღარ!
-     გამოსწორდი?!
-     ჰო, გამომასწორა ერთმა პატარა ანგელოზმა . . .
-     ვინ არის ის პატარა ანგელოზი?
    სერგიმ ყველაფერი უამბო გიოს . . .
-     სერგი ქალიშვილი გყოლია, ბიჭო?! ჩემი მარის შვილი, ჩემი დაიკოსი . . .
-     ჰო, დიდი გოგო მყავს. ხვალ ხდება თვრამეტი წლის . . .
    გიოს ცრემლები მოერია ყოველივე ამის გაგონებისას . . .
-     იცი, ამას წინათ, მარი რომ ვიპოვე იმ დღეს, სასაფლაოდან რომ გამოვედი ვინ შემხვდა?
-     ვიინ?
-     ნათია . . .
-     ჩვენი ნათია?!
-     ხოო . . . იცი როგორ შეცვლილა?! დაოჯახებულა და სამი შვილი ჰყავს, ორი ბიჭი და ერთი გოგო . . . გიკითხა, როგორ არისო . . .




* * *


-     მამა, დღეს ერთი ბიჭი უნდა გაგაცნო, წინააღმდეგი ხომ არ იქნები?!
-     არა, არ ვიქნები შვილო!
    მარიმ მამას შეყვარებული გააცნო . . .
-     მამი, გაიცანი, ეს ლუკაა.
-     სასიამოვნოა, კარგი ბიჭი ჩანხარ, ლუკა . . . რა გვარის ხარ ლუკა?
-     ჩემთვისაც სასიამოვნოა, ბატონო სერგი, თქვენი გაცნობა. მე ხომერიკი გახლავართ . . .
-     ხომერიკი?!
    შეცბა სერგი . . .
-     დიახ!
-     მამა, ვინმეს იცნობ ხომერიკს?!
-     კი, შვილო, ბავშვობის ძმაკაცი მყავს ხომერიკი . . . დედაშენის და ჩემი კლასელი იყო, გიო ხომერიკი, კაი კაცია ძალიან . . .
-     გიო ხომერიკი?
-     ჰო!
-     მამაჩემია!
-     რას ამბობ?!
-     დიახ, ბატონო სერგი, გიო ხომერიკი მამაა ჩემი . . . თქვენ ის სერგი ბრძანდებით, მამა რომ ყვება ყოველთვის?! . . .
-     ალბათ, შვილო . . . მამაშენს და მე დიდი ძმობა გვაკავშირებს . . .




* * *


-     არ ვარ, შვილო წინააღმდეგი. გზა დამილოცნია თქვენთვის! მარი, არ იცი, დედაშენს როგორ გაუხარდებოდა ეს ამბავი . . .
მარი და ლუკა დაქორწინდნენ. დიდი ქეიფი გაიმართა. პატარძალი ძალიან ლამაზი იყო, სერგის მარის ახსენებდა შვილის ყოველი ღიმილი და გამოხედვა . . . სუფრის თამადამ იქ მყოფი საზოგადოება არ მოაწყინა, სულ ცეკვავდნენ, მღეროდნენ და სიძე პატარძლის ლოცვა-კურთხევაში იყვნენ.
სუფრის დასასრულს თამადამ სიჩუმე ითხოვა და დიდი თასით სიყვარულის სადღეგრძელო დალია. სერგის მიაწოდა გიომ თასი და სადღეგრძელოს შესმა სთხოვა მძახალს.
სერგიმ კიდევ ერთხელ დალოცა ნეფე-დედოფალი და ძმაკაცს გადახედა:
-     გაუმარჯოს ყველა შეყვარებულ ადამიანს, მათ ჭეშმარიტ, ღვთისგან ბოძებულ, ნაზ და ხელშეუხებელ სიყვარულს გაუმარჯოს, გაუმარჯოს სიყვარულს . . . დღემდე მე ერთი ქალის სიყვარული მასულდგმულებს . . . და ეს მშვენიერი ქალბატონი მარის დედა იყო, რომელიც დღესაც, სადაც არის, იქ მიყვარს და დარწმუნებული ვარ, რომ მასაც ვუყვარვარ . . . და ბოლოს ერთს ვიტყოდი:
ერთხელ ვიღაცამ თქვა: თუ გინდა ის შენი გახდეს, გაუშვი! თუ დაგიბრუნდა, სამუდამოდ შენთან დარჩება! თუ არ დაბრუნდა, დაივიწყე, ქარს გაატანე მასზე ოცნება, რადგან შენი ბედი არ ყოფილა! . . .
სერგიმ სასმელი დაცალა და შვილს გადახედა . . .
-     მამა, რა ლამაზი რაღაც თქვი?! ვისია? შენ დაწერე?! . . .
-     ხო, მე დავწ. . .
სერგი დაეცა უგონოდ . . . მას ვერავინ უშველა . . . დამძიმებული სული ზეცამდე ააცილეს ანგელოზებმა და სანატრელ სიყვარულს შეახვედრეს . . .
მათი სიყვარული ძლიერი იყო, მათ ერქვათ ბედნიერი წყვილი . . . ბედნიერებამ მათ გულში დიდი ლოდინის და ვაების მერე დაისადგურა, მაგრამ მაინც ერთად განვლეს სიყვარულის ეკლიანი, მწვანე ბილიკი . . . სერგი დედამიწაზე დაიარებოდა დაღონებული, მარი კი ზეცაში . . . ელოდნენ უსასრულოდ ერთმანეთს, ელოდნენ ერთმანეთის დაბრუნებას . . . მათ სიყვარულს დრო და ხანი ვერ აშორებდა, მათი გულები ხომ მარად ერთად იყვნენ და ერთმანეთისთვის იყვნენ შექმნილები . . .
რამ მომიყვანა ახლა ვფიქრობ ტაძარში მარტო
მე ხომ უშენოდ აქ არასდროს არ მილოცია
ყველა ხატის წინ დაგვინთია წმინდა სანთელი
და ყველა ხატი სათითაოდ დაგვიკოცნია..

მოვედი ალბათ იმიტომ, რომ გაგიხსენო
მოვედი, ვუთხრა ღვთისმშობლის ხატს ჩემი სათქმელი
რომ დღეს აღარ ვარ შენთან ერთად, მოვედი მარტო
და ორის ნაცვლად აინთება ერთი სანთელი..

შენ ყველას უსმენ, შენი ხმა კი არავის ესმის
ერთი თხოვნა მაქვს ღვთისმშობელო, მომისმენ ალბათ,
მიეცი ძალა შენ ხატის წინ დაჩოქილ შვილებს
რომ არასოდეს არ დაინთოს სანთელი ცალად!!!
გვიანი შემოდგომა...
საყვარლის გასვენება...
სიყვითლის ჟამი...
შემოდგომის სველი ჩვრები...
წითელ კუბოში ასვენია
სიცოცხლე ჩემი.
წითელ კუბოში... თეთრი ნესტოები,
მე რომ მიყვარდა...
ათიათასი სწუხს წამწამი
სველი ნამითა,
ვარდების ზღვაში ცურავს
თეთრი სემირამიდა...
ვარდი... სუნამო... გლედიჩია
ახალ-ახალი...
წითელი კუბო...
შიგ მძინარე მზეთუნახავი...
ვარდების ზღვაში მოტივტივებს
მაღალი გემი.
წითელ კუბოში ასვენია
სიცოცხლე ჩემი!
მცივანა გოგო ყინულებში?
როგორ ბატონო?!
ჩემი მშიშარა შავ მიწაში როგორ დავტოვო?!
და სკდება თავი
ცრემლიც აღარ მიესვენება!
გამოშიგნული, გაძარცვული ქვეყნიერება...
რატომ დამტოვე?!
სულ მარტო ვარ, ძვირფასო ჩემო!
დამრჩა არარა, მოგონება და ცრემლის გემო...
სიყვითლის ჟამი რა სევდიან სურათებს ძერცავს...
მეც შემოდგომის მჭკნარ ფოთლებში
დავიწყებ ძებნას!
        ნ ო ს ტ ა ლ გ ი ა

უკაცრავად, მაპატიეთ სითავხედე,
ვხედავ ჩქარობთ მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ,
ვერ მიცანით ვერც ვერაფრით მიგახვედრეთ?
თქვენი ხსოვნის ნაწილი ვარ ქალბატონო.
რატომ შეკრთით? ღაწვებს ფერი დაჰკრავს თეთრი,
ნუთუ ისევ ძველი გრძნობა კვლავ ბატონობს?!
გამოცვლილხართ, თუმც თვალები ძველებურად,
მიამიტი შეგრჩენიათ ქალბატონო.
როგორა ვარ, რას ვაკეთებ? რად არ მკითხავთ?!
ცოლიც მყავს და შვილიც უნდა გავათხოვო,
დღეს ყველაფერს ერთად გეტყვით რაც არ მითქვამს,
ახლა მაინც მომისმინეთ ქალბატონო.
თქვენს წინაშე თუ კი რამე დავაშავე,
ამიხსენით, მიმანიშნეთ არ დამზოგოთ
საკუთარ თავს ჩავთვლი ალბათ დამნაშავედ,
სინანულიც გვიანია ქალბატონო?
ეს ცხოვრება ბილიკია, ეკლიანი
ზოგი დარდის ლუკმას ეძებს სამახსოვროდ,
არ მოგბეზრდათ მარტოდმარტო ხეტიალი?
გულახდილად მიპასუხეთ ქალბატონო.
მაგ სიმკაცრით და უზომო სიამაყით
რა მოიგეთ, რა საჩუქარს ელით ბოლოს!
მენანებით ლოდინით და დარდით დაღლილს,
სიბერეც, რომ შეგპარვიათ ქალბატონო.
და დრო დადგა უკვე ჩვენი განშორების,
ქედს მოგიხრით, მაგ სიტყვების სამახსოვროდ,
გახსოვთ მაშინ, თვალს რო ვეღარ გაშორებდით,
ახლა კიდევ რა გატირებთ ქალბატონო?
თუ გიყვარდით ამიხსენით რატომ დამგმეთ?
ახლა ვინ გყავთ პატრონი ან საპატრონო?
მომიტევეთ, კიდევ ერთხელ პატივს დაგდებთ
და სახლამდე მიგაცილებთ ქალბატონო . .
მე ეხლა ვხვდები რატომ სვამენ ღვინოს კაცები
თამბაქოს კვამლში რად ახვევენ მზერას დარდიანს
შეეშინდებათ სიფხიზლეში მუხლზე დაცემის
გააბოლებენ და ბახუსის ფრთებით დადიან
დამისხით ღვინო უნდა ვიგრძნო ძალა ამ ღმერთის
თამბაქოს კვამლმა იქნებ ღამე გამათევინოს
დამალევინეთ,გეხვეწებით,დამალევინეთ
ოღონდ არცერთი სადრეგრძელო არ მათქმევინოთ
მე უღვინოდაც მუხლმოყრილი ვხვდები ალიონს
და ცრემლის მძივი მახვევია ყელზე რკალივით
შენი სიცოცხლის სადღეგრძელო მინდა დავლიო
და შენი სული მინდა ჩავისუნთქო რუხი კვამლივით.
    Get this widget |     Track details   | eSnips Social DNA